Album Selectie 1969 – Home

Album Selectie ….

De individuele albums selecties zijn opgedeeld in:

Albums met een link naar een album met een review of een link naar een beschreven album historie (albums van voor 2014)
Zonder review of beschreven historie, maar daarom niet minder mooi

Albums met een review of historie

Luister	Fleetwood Mac – Then Play On	Als je in 1969 van blues rock houdt zat je wel erg goed in 1969. Het album “Then Play On” is ook een heel album blues genot of daar aan gerelateerde muziek. Op mijn CD-versie staat het bizar mooie “Oh Well” er op, het mooiste nummer wat Fleetwood Mac gemaakt heeft, de volle 9 minuten lang. De LP moet het met “Rattlesnake Shake”, “Searching For Madge” en het ook wonderschone “Before The Beginning” doen. Genoeg moois.
Luister	King Crimson – In The Court Of The Crimson King	Weer een ander ongelofelijk debuut is “In the Court of the Crimson King”. Een album wat er werkelijk in knalt met het nummer “21st Century Schizoid Man Including Mirrors”. Na een minuut kan je me wegdragen, zo geweldig dit. Andere kon je ook wegdragen omdat ze hier al afgehaakt waren. Je moet het wel “snappen” en voelen. We mogen het progressieve rock noemen, al denk ik ook jazz invloeden te horen. Was het teveel, dan kan je bijkomen met in muziek gevatte schoonheid met “I Talk To The Wind”. Compleet het tegenovergestelde, maar hier ben ik net zo van onder de indruk. “Epitaph Including March For No Reason And Tomorrow And Tomorrow” met de onvergetelijke woorden “Confusion will be my epitaph” of lijfspreuk of wat dan ook. Zelden ben ik zo geraakt door een tekst. De begeleiding met de mellotron geeft nog steeds kippenvel. Hier mag het album ophouden voor mij, maar “Moonchild Including The Dream And The Illusion” en “The Court Of The Crimson King Including The Return Of The Fire Witch And The Dance Of The Puppets” mogen echt niet gemist worden. Van voor tot achter een album wat me heel hoog in de emotie zet.
Luister	Led Zeppelin – Led Zeppelin I	Hoe is het toch mogelijk nog een debuut, nog album in 1969 met eeuwigheidswaarde. Hard dan wel blues rock op het allerhoogste niveau. Met de beste rockzanger ooit, Robert Plant en de beste rock muzikant ooit, Jimmy Page. Het is kiezen welke nummers ik onder aandacht breng. in “Babe I’m Gonna Leave You” schittert Robert Plant. In “You Shook Me” gaan Robert Plant en Jimmy Page zo geweldig samen. Een kunstje wat ze vaker doen, de gitaar mee laten zingen. Zo geweldig! “Dazed And Confused” staat als geheel, als compositie misschien op het hoogste niveau met de fantastische wendingen en overgangen. Maar er is ook veelzijdigheid en bijzondere invloeden: “Black Mountain Side”. Ik stop, luister zelf maar.
Luister	Led Zeppelin – Led Zeppelin II	Ook Led Zeppelin stroomt over van de muziek en creativiteit. Als geen ander weten ze hoe je mensen met hardrock moet raken. De fantastische composities gezongen door de uber sexy zanger Robert Plant zijn een gouden combinatie. Met “Whole Lotta Love” geven ze daar een staaltje van weg. Een unicum in de popmuziek. Seks en rock ’n roll is niet nieuw, de manier van Led Zeppelin wel. En ze zijn er duidelijk over, luister maar naar de tekst als bijvoorbeeld “Squeeze my lemon till the juice runs down my leg” in de “The Lemon Song”. Dat is geen moeilijke beeldspraak toch? Het fjne is dat de muziek er allerminst onder lijdt, de hardrock is buitengewoon goed. Nog een teaser, “Moby Dick”.
Luister	Moody Blues – On The Threshold Of A Dream	On The Threshold Of A Dream is een album wat over de flower power tijd en welke hoop daaruit voortvloeit. “Dear Diary” is daar een voorbeeld van en ook nog eens een prachtig nummer. “Are You Sitting Comfortably” laat de kracht van de Moody Blues horen. De combinatie van de instrumenten met dwarsfluit en de stem van Justin Hayward definiëren voor mij het Moody Blues geluid. Deze sound is de basis voor hun waardering. Het straalt omgeven door de rest van de mooie Moody Blues muziek, maar dit is wat me altijd zal raken. Te midden van de het verhaal en de nummers die dat voortbrengt.

Zonder beschreven historie, maar daarom niet minder mooi

Luister	Beatles – Abbey Road	De immer groeiende creativiteit van de Beatles is heel bijzonder. Werkelijk geen enkel nummer is gewoon, zonder moeilijk of ongemakkelijk te zijn. Elk nummer blijkt uit in de stijl die daarvoor gekozen is en dat zijn er nogal wat. Favorieten: “Come Together”, “Sun King”, “Here Comes The Sun” en “Carry That Weight”. De Beatles op hun toppunt.
Luister	Brainbox – Brainbox	Ook in Nederland gebeuren er bijzondere dingen in de popmuziek. Drie grote krachten bundelen zich in Brainbox, gitarist Jan Akkerman, drummer Pierre van der Linden and zanger Kaz Lux. Hun eerste werkstuk is meteen fenomenaal en de single “Dark Rose” pronkt in de hitlijsten. Het ging toen aan me voorbij, maar het is gelukkig niet onontdekt gebleven. De stem van Kax Lux is naast de enorme gitaar skills van Jan Akkerman geweldig. Wat ze doen met “Scarborough Fair” is daardoor ook bijzonder. “Summertime (From “Porgy And Bess”)” is de mooiste versie van het nummer dat ik ken. Weer zo’n ongelofelijk sixties debuut.
Luister	Creedence Clearwater Revival – Bayou Country	Ook CCR heeft het niveau in hun nieuwe album vast te houden. De stem John Fogerty blijft gehakt maken van sluimerende emoties, John Fogerty kraakt ze moeiteloos open. Wat zou CCR zijn zonder die stem. Maar dan komt de nuance, de gitaar van broer Tom op “Born On The Bayou” is ook zo heerlijk. De swamp/blues-rock grooved verschrikkelijk op dit album. “Proud Mary” werd terecht een enorme hit, maar hoogtepunt voor mij is het 7 en een halve minuut durende “Keep On Chooglin'”. De perfecte samenwerking tussen stem, drums, gitaren en mondharmonica.
Luister	Creedence Clearwater Revival – Green River	Het houdt niet op bij CCR, in 1969 verschijnt ook nog “Green River”. Met gemak vullen ze nog een album met de heerlijke CCR-muziek en hebben ze weer diverse hits. “Bad Moon Rising” vind ik de mooiste hit, “The Night Time Is The Right Time” het mooiste nummer.
Luister	Creedence Clearwater Revival – Willy And The Poor Boys	Welke band levert maar liefst 3 albums in 1 jaar op? Ik ken alleen CCR als voorbeeld. De hits staan er ook weer op, zoals “Down On The Corner”. Op de achterkant van de single staat het anti oorlog protestlied “Fortunate Son”, wat meer inhoud geeft aan het beeld van CCR. DE band klinkt wat vrijer op dit album, is meer aan het freewhelen. Wat ik persoonlijk heel fijn vind, een voorbeeld is “Feelin’ Blue”. Hun versie van “Midnight Special” is geweldig.
Luister	Cuby + Blizzards – Appleknockers Flophouse	Schrijven over album in de jaren 60 is een bijzondere belevenis. Je gaat van het ene naar het ander ongeëvenaarde mijlpaal in de popmuziek. “Appleknockers Flophouse” is er ook weer 1. Het titelnummer is steviger dan we gewend zijn, maar o zo prachtig. Het gitaarspel van Eelco Gelling moet in dat verband ook zeker genoemd worden. Hij wordt in die tijd zelfs in een adem genoemd met Eric Clapton of een Peter Green. Dan kom je vanzelf ook bij Herman Deinum uit, het jazzy “Help Me” straalt door zijn spel op de bas. Als je dan nog geen kippenvel hebt komt dat wel met “Go Down Sunshine” een nummer waarin de ingrediënten nog eens zeer smaakvol opgediend worden. De geweldige stem van Harry “Cuby” Muskee wordt inmiddels als bekend verondersteld.
Luister	Fleetwood Mac – The Pious Bird Of Good Omen	The Pious Bird Of Good Omen is een compilatie album, maar wel een heel bijzondere. Welke band brengt “Rambling Pony”, “The Sun Is Shining” of “Jigsaw Puzzle Blues” als B-kant uit. Vooral die laatste bezit een élégance en schoonheid die me elke keer verbaasd. Dat “Need Your Love So Bad” op een album hoort te staan lijkt me duidelijk. Het oneindig mooie “Albatross” kan toch ook niet alleen maar een single zijn? Plak daar het fantastische “Black Magic Woman” bij en je hebt al een ongehoord hoed album. Vul de ruimte met andere beauty’s en voila daar is heet terechte “The Pious Bird of Good Omen”.
Luister	John Mayall – The Turning Point	Nog een voorbeeld van de populair wordende live-albums. John Mayall schittert op z’n mondharmonica, samen met z’n band. Nog meer blues op zeer hoog niveau. Blues waarop ook een dwarsfluit of een saxofoon te horen is. Bijzonder, al geeft dit wel de jazz inslag aan waar Mayall later meer de nadruk op legt. Het is al onder de muziek te horen. Luister om overtuigd te raken “I’m Gonna Fight For You J.B.” of het lange “California”. “Thoughts About Roxanne” wordt me al een beetje te freaky, maar “Room to Move” maakt dat meer dan goed.
Luister	Pink Floyd – Ummagumma	Ummagumma is een verwarrende dubbel LP van Pink Floyd, het start als een live-album, maar bevat ook studio muziek. Kant A en B zijn live, met de juiste selectie van hun experimentele muziek van dat moment. Kan C begint met het meest ontoegankelijke nummer van Pink Floyd wat ik ken, “Sysyphus”. Alleen de laatste halve minuut kan ik wat mee. Om over te gaan “Grantchester Meadows”, het liefelijkste nummer wat ik ken. De sfeer, het gitaarspel en de zachte zang van Roger Waters maken me heel erg week. Om weer over te gaan in een ander knotgek nummer, “Several Species Of Small Furry Animals Gathered Together In A Cave And Grooving With A Pict”, waar ik dan wel weer van kan genieten. Ik vraag me altijd af hoeveel mensen er ook kant D opgezet hebben, het bevat nummers waar ik niemand ooit over heb horen praten, al is “The Narrow Way” toch de moeite waard. Experimenteel, maar toch mooi.
Luister	Rare Earth – Get Ready	Een Motown rock album en daardoor al bijzonder. Beroemd door de 20 minuten durende uitvoering van “Get Ready” en voor mij daardoor een magisch album, mede door de vreemde hoes. Dit was waarom ik het album wilde hebben, maar er staat meer mooie muziek op, “Tobacco Road” en “Feelin’ Alright”. “Feelin’ Alright” is een beetje een voorproefje van “Get Ready”, ook dit nummer is geschikt voor een 20 minuten versie.Het is wel het eerste album waarin ik de combinatie van rock en soul en rythem en blues invloeden ben gaan waarderen. Je voelt al een kantelpunt in de muziek.
Luister	Rolling Stones – Let It Bleed	Het album opent ijzersterk, de gitaarpartijen en zang maken “Gimme Shelter” een uniek mooie song voor de Rolling Stones. Het geeft het album meteen een apart gevoel mee, wat in de meest wat bluesy nummers van het album vast gehouden wordt. “Love in Vain” diept het blues gevoel verder uit. “Live with Me” heeft de typische Mick Jagger zang en up tempo typische Rolling Stones rock gevoel. “Let It Bleed” versterkt het blues gevoel weer. “Midnight Rambler” doet dit nog eens versterkt over. En dan kan je ook nog eens afsluiten met de prachtige hit “You Can’t Always Get What You Want”. De Stones ontstijgen zichzelf met deze “gospel”. Op dit album staat meer dan voldoende van wat je van een goeie plaat verwacht.
Luister	Who – Tommy	Een nieuw fenomeen, een rock-opera en The Who heeft zich er niet aan vertild. Sterker nog het album is zelfs verfilmd. Wat een sensatie in die tijd, ik voel de opwinding nog steeds. Er was iets groots gedaan in de popmuziek, popmuziek was volwassen geworden. De credits kunnen vooral naar gitaris Pete Townshend, maar de ijle stem van Roger Daltrey is ook heel bepalend voor het geluid. Je moet het in z’n geheel beleven. Highlights qua muziek zijn, “Christmas”, “Cousin Kevin”, “Underture”, “Pinball Wizard” en “I’m Free”. Een flinke zit want een dubbel LP.