“DRAAITAFEL” BESPREEKWEEK 5-9-2018

Share

Het aanbod

Welke muziek vind je deze week onder de wekelijkse aankondiging "Draaitafel" bespreekweek", wat zijn de overblijvers na selectie van het aanbod?

Het verhaal

Weer een week voorbij, dus weer een nieuwe "Draaitafel".

Het moment na de publicatie, het moment dat de muziek voor de nieuwe week aan bod komt is er altijd een om naar uit te kijken. De eerste album selecties worden gemaakt in de hoop er meteen al pareltjes tussen te vinden.

Deze week stonden er al twee hoogtepunten vast. Een gloednieuw album van Julien Boulier en een hele oude van Eberhard Schoener. Toevallig ook muziek met een vergelijkbaar genre van moderne klassieke muziek.

Met de release van het nieuwe album van Julien Boulier - "A Film Not Yet Made" ben ik erg blij, vooral ook omdat deze op Bandcamp is gezet en in z'n volle glorie (flac) te koop is. Eerder moesten we het vaak doen met een mp3 download van een Franse site.

Bovendien was het voor Julien Boulier de aanleiding om nog veel meer van z'n muziek op Bandcamp te releasen. Er staan nu al meer dan 16 albums op, waaronder "Carnets". Zo heb ik dit album als flac kunnen kopen. Dus kan ik het nu eindelijk beluisteren zoals het hoort te klinken.

Aan het album van Eberhard Schoener zitten mooie oude herinneringen vast. Dat is de tijd dat "Hanzel" en ik erg actief waren met muziek en ons leven instelden op de momenten dat er mooie muziek op te nemen was van de radio.

Destijds, in 1985, gingen we zelfs zo ver dat we onze cassettedecks naast elkaar hadden opgesteld. Zo konden we tegelijk de live radio uitvoering van "Das klingende Tal" van Eberhard Schoener uit Oostenrijk opnemen. 

Het cassettebandje is altijd gekoesterd en later gedigitaliseerd. Pas recent kwam ik er achter dat deze muziek ook op een album staat en zelfs op Tidal beschikbaar is: "Meditation, Sky Music, Mountain Music". Zo gaat dat soms en zo komt deze muziek op de "Draaitafel" terecht.

De opvaller(s)

Maar zijn er dan nog min of meer bekende artiesten geweest die zich afgelopen tijd op de "Draaitafel" onderscheiden hebben en zich gemanifesteerd hebben als "Hé, dat is echt lekker om naar te luisteren!"?

Mike Dawes - Era:

Het is misschien vermoeiend, maar ik vind de klank van een akoetische gitaar nou eenmaal heel mooi. Vooral als die opgenomen is zoals Michael Hedges dat doet of in dit geval door Mike Dawes.

We zagen Mike Dawes als voorprogramma van Justin Hayward in Paradiso. Daar miste vooral dat Mike Dawes geen podiumdier is. De muziek die hij ten gehore bracht was toch reden genoeg om daar dieper in te duiken en "Era" kwam op de "Draaitafel" terecht.

Zingen doet Mike Daws niet, maar dat wordt meer dan gecompenseerd door z'n manier van gitaar spelen. Af en toe lijkt het of er 3 gitaren tegelijk klinken en er een percussionist is. Alleen de klanken van de soms toegevoegde elektrische piano worden niet door hemzelf voortgebracht.

Alles draait om de klank van de gitaar, de muziek en de kunst om die zo goed mogelijk te laten klinken. Daarbij wordt een cover van "One" van Metallica niet geschuwd.

Ik blijf moeite hebben met het coveren van muziek die al een eigen leven heeft geleid. Toch kom ik er niet onderuit om het nummer in deze versie ook zeer indrukwekkend te vinden.

De muziek neigt een beetje naar barok door de vele versierselen en dartelende lichtheid in het hoog. In de verte kan ik me muziek van Bach op een klavecimbel voorstellen.

Dit album is een compleet pakket van gitaar genot. Mijn advies: Laat je betoveren door de touch en het spel van Mike Dawes.

Tidal:

Spotify:

Share