Album Selectie 1971 – Home

Album Selectie 1971

De individuele albums selecties zijn opgedeeld in:

Albums met een link naar een album met een review of een link naar een beschreven album historie (albums van voor 2014)
Zonder review of beschreven historie, maar daarom niet minder mooi

Albums met een review of historie

Luister	Doors – L.A. Woman	Het vijfde album van de Doors, het laatste met Jim Morrison en het mooiste album. Het succes, de ophef over de uitspattingen, de conflicten met de conservatieve wereld, de rechtszaken die dat tot gevolg heeft houdt de Doors niet tegen om hun mooiste album te maken. De creativiteit druipt uit elk nummer, met voor mij de hoogtepunten “Love Her Madly”, met het orgeltje van Ray Manzarek, “The WASP (Texas Radio And The Big Beat)”, ook met het orgeltje, maar ook de heerlijke bas van Jerry Scheff, maar vooral de opzwepende voordracht van Jim Morrison. Maar absoluut hoogtepunt is natuurlijk “Riders On The Storm”, een totaal andere wending in de muziek en wellicht daarom het laatste nummer van het album. Een waanzinnig mooi, duister en sfeervol nummer met naast het centrale “thema” op orgel nu ook de fantastische gitaar klanken van Robby Krieger. Een nummer in de allerhoogste regionen van de popmuziek.
Luister	Earth & Fire – Song Of The Marching Children	Song Of The Marching Children is een van m’n lieveling albums en nummer. De faam bereikte me op straat eerder dan de muziek, maar daardoor luisterede ik waarschijnlijk extra goed toe dit ook aan de orde was. Elke waardering voor dit album schiet echter te kort. De gebroeders Koerts zijn giganten als componist en arrangeur. De stem van Jerney Kaagman hemels, het geheel van buitengewone pracht. Bij de eerste klanken van het orgel op “Storm And Thunder” ga ik al kapot en dan komen er nog 2 minuten voor Jerney Kaagman de euforie voor haar rekening neemt. Een ongelofelijk mooie compositie! Maar er is ook nog “Song Of The Marching Children” waarin de preacht nog verder uitgewerkt wordt in een compositie van ruim 18 minuten. Eigenlijk een aaneenschakeling van een groot aantal kleinere “versen” met elk hun eigen schoonheid en pracht.
Luister	Focus – Moving Waves	Focus vestigt zich met het album “Moving Waves” (Focus II) definitief als superband. De ongelofelijk mooie compositie “Hocus Pocus” laat dit meteen horen. Deze muziek is een klasse apart. Het leunt ook weer op klassieke motieven, maar de compositie staan op zich al doen ze soms denken aan klassieke muziek. Jan Akkerman op gitaar doet wondermooie dingen. Pierre Van Der Linden is een drumgigant. Thijs Van Leer zingt en jodelt en is heel sterk op z’n orgel en Mellotron en heeft de grootste rol componist. Elk nummer staat op zich, is een wereld op zich. Le Clochard (“Bread”) is voornamelijk akoestische gitaar, “Janis” voornamelijk heel mooie dwarsfluit, “Moving Waves” is weer een piano stuk met zang. Alle ingrediënten worden in de strijd gegooid op de overige nummers, waarmee het geheel een gevoel van een klassiek meesterwerk geeft. Een groots album voor wie complexe muziek niet uit de weg gaat.
Luister	Emerson, Lake & Palmer – Pictures At An Exhibition	Dit album is voor mij een buitenbeentje in de popmuziek en waarschijnlijk ook voor vele anderen. De muziek is gebaseerd op een piano suite van componist Modest Mussorgsky met ook de naam “Pictures at an Exhibition”. Het valt dus in de categorie van tot popmuziek gemaakte klassieke muziek. En een hele goeie poging wat mij betreft. Het begint meteen heel krachtig met de prachtige klanken van een Orgel in de opening “Promenade”. Dan volgen de typische ELP variaties op “The Gnome”. Met weer een grote rol voor Hammond and Moog orgel, bespeeld door Keith Emerson. Dan volgt weer een stukje “Promenade” waarin de ijle stem van Greg Lake klinkt in de teksten die op de muziek gemaakt zijn. Erg mooi! In “The Sage” klinkt ook een akoestische gitaar mee met de zang, een van de mooiste akoestische stukjes die ik ken. Daarmee blijven nog 8 nummers onbenoemd, maar hiermee is wel de toon gezet van dit wonderschone album.
Luister	King Crimson – Islands	Een van de mooiste albums van King Crimson is “islands”. Een naar verhouding zeer rustig en sfeervol album vol met muziek die ongelofelijk mooi is. Het begint meteen met “Formentera Lady”, de cello en de zang met piano geven me direct kippenvel. Het 2e nummer, “Sailor’s Tale” is ook ijzingwekkend. Het begint met een soort een drum ritmte met allerlij flarden van andere instrumenten tot het halverwege overgaat op het geweldige gitaarspel van Robert Fripp met een rustig kabbelende drum op de achtergrond. Het leidt tot een geweldige climax met de mellotron. Niet jouw ding, dan mag je King Crimson overslaan. Voor mij is dit King Crimson op z’n best. Het door Boz Burrell prachtig gezongen “The Letters” is ook weer van een fenomenale schoonheid. De combinatie met de saxofoon is briljant. En dat was pas kant A en Kant B is net zo sterk. Allemaal in muziek gevangen pracht to en met de afsluiter “Islands”. 12 minuten vervoering met voornamelijk Robert Fripp als constante factor achter alle composities.
Luister	Led Zeppelin – IV	Het 4e album van Led Zeppelin is het album met de alltime klassieker “Stairway To Heaven”. Op zich al een reden om het album te kopen. Maar er is zoveel meer te genieten, “The Battle Of Evermore”, “Going To California” of de afsluiter “When The Levee Breaks” zouden wat mij betreft net zo beroemd kunnen zijn. Het centrale duo Jimmy Page en Robert Plant zorgt voor inbreng in alle composities. Zich daarmee vestigend tussen de groten der aarde. De reikwijdte van Hard Rock is met dit album een enorm stuk groter geworden. Muziek wordt vaak genoten door de vorm waarin het verpakt wordt, de vorm van dit titelloze album vorm is geweldig. Best gek dat zoiets moois geen echte naam heeft, terwijl de hoes wel zo mooi is.
Luister	Paul McCartney – RAM	Na “McCartney” gaat Paul McCartney verder op “Ram” alsof er niets gebeurd is. Nu onder de noemer Paul and Linda McCartney. De kwaliteit van de muziek is weer op een ongelofelijk hoog Beatles niveau. Elk nummer kan ik beet pakken om een mooie introductie naar het album te geven. Persoonlijke tranentrekkers zijn “Ram On”. De eenvoud, de klank, de tekst, ik smelt eronder. Een ander is de samenvoeging van “Uncle Albert / Admiral Halsey”. Hoe kan je iets als Prrr, Prrr toch zo mooi vinden. Ik heb er last van. In “Admiral Halsey” is de trompet de kers op de taart. Van die geluiden waar je verliefd op wordt. Nog meer prachtige gekke geluiden in “Monkberry Moon Delight”. De tekst “Ketchup (Ketchup) Soup and puree (Soup and puree)” is voor mij echt een kraker in dit nummer. Of neem nou “Well, I know my banana is older than the rest And my hair is a tangled beretta (Beretta, beretta)”. Monkberry Moon Delight dus, je bent Beatle of niet.
Luister	Pink Floyd – Meddle	Het 6e album alweer van Pink Floyd en weer met heel andere muziek dan de voorgaande albums. Het eerste van een serie absolute meesterwerken die de komende 8 jaar het licht gaan zien. Het geluid van het album draait wat mij betreft om het prachtige geluid van een Hammond orgel en de superieure baslijnen, uitgezonderd de akoestische stukken. Het album opent met een van de mooiste intro’s die er zijn. Van wind naar een dubbele bas naar een Hammond orgel. Mooier kan begin van “One of These Days” bijna niet. Vervolgens wordt de muziek verder uitgewerkt naar een ongelofelijke muzikale extase. Hoe mooi is dan de overgang naar de zoete klanken van “A Pillow of Winds”. “Fearless” en “San Tropez” zijn ook machtig mooi, maar zal ik verder niet toe lichten omdat het nummer “Seamus” weer van een buiten categorie is. De combinatie van akoestische gitaar een de huilende klanken van de Border Collie Seamus is zo verschrikkelijk mooi! Hoe verzin je het. Dan volgt er nog een nummer van de buitencategorie, “Echoes”, een ruim 23 minuten durend klank en ritmisch paradijs. Een symfonie van muzikaal geluk. Ooit gebruikt in een TV-serie met een duikboot waar ik de grootste angsten bij uitstond, mede door de ping-klanken van “Echoes”. Daar luister ik nu gelukkig heel anders naar.
Luister	Rare Earth – In Concert	Ik weet niet wie de aankondigingen deed tijdens dit concert, maar ik neem aan dat het de zanger Pete Rivera was. De aankondiging “Do Wanna celebrate?” aan het begin van het album zijn voor mij iconisch. Eerst deze uitroep, maar vervolgens ook het deel waarbij het publiek gesommeerd wordt uit het water te gaan aan het begin van “Hey, Big Brother”. Op de een of andere manier vind ik dat zo mooi! Toen ik deze muziek leerde kennen was ik nog nooit bij een concert geweest en dit album leek precies te laten horen hoe het was om bij een concert te zijn. Mijn honger naar livemuziek is hierdoor zeer groot geworden. Dit wilde ik ook meemaken. En dat terwijl de muziek zich naar de soul en dans muziek nijgt, wat eigenlijk niet mijn ding was, is. Dit album is dus de uitzondering op die regel. Deze muziek is zo lekker! Het 23 minuten durende “Get Ready” draagt hier zeker aan bij. Wat heerlijk dat nummer. Maar ze hebben meer van die heerlijke nummers, “(I Know) I’m Losing You” is er ook een. Wat een waanzinnig sfeervol nummer is dit. Dan ga je toch vanzelf meeklappen en zingen. Ja, misschien zelfs dansen.
Luister	Supersister – To The Highest Bidder	Het 2e album van Supersister gaat verder op de Supersister wijze, prog rock met jazz invloeden met een mooie rol voor de dwarsfluit. 3 lange stukken met veel breaks en wendingen waardoor er in elk nummer veel te beleven is. Het heeft daardoor geen zin deze nummers afzonderlijk te benoemen. Wel de uitzondering op de plaat, Higher. Dit is een kort nummer met een ontspannen deuntje en heel mooie dwarsfluit klanken. Door de Supersister manier erg fijn om te luisteren.
Luister	Supertramp – Indelibly Stamped	Het album met de blote borsten en tatoeages. Een goede manier om de aandacht te trekken. Het was niet nodig, de muziek had dit zelf wel gekund denk ik, al blijkt dit het minst verkochte album van Supertramp te zijn. Onbegrijpelijk. Het Supertramp geluid to be begint steeds meer vorm te krijgen. “Rosie Had Everything Planned” is een heel mooi voorbeeld. “Remember” is een geweldig nummer. Misschien meer rock dan we later gaan horen. “Forever” heeft daar geen “last” van dit had zo op de latere platen kunnen staan. “Potter” is geweldig. “Coming Home to See You” ligt het verst van de latere muziek af, maar is ook heerlijk met het swingende orgel. “Aries” is weer een heerlijk nummer. Ik begrijp niets van deze mindere populariteit.
Luister	Yes – The Yes Album	Yes maakt met de “The Yes Album” iets heel bijzonders. De composities op dit album maken me sprakeloos. Zo veel creativiteit die leidt tot zoveel moois. Elk nummer is bijzonder. Waar ga je het dan over hebben? De kleine dingen die in de muziek zitten en die voor het echte emotionele kramp zorgen. De laatste break in “Yours Is No Disgrace” waar Jon Anderson zingt met de bas en een akoestische gitaar, maken dit nummer af. Het begin van “I’ve Seen All Good People” waar de samenzang over gaat in de gitaar met drum is van een ongekende schoonheid. “Perpetual Change” heeft halverwege een prefecte jazzy break die schitterend over gaat in het eind van het nummer. Maar, waarschuwing, deze stukjes kan je alleen genieten binnen en als onderdeel van het geheel!
Luister	Yes – Fragile	Het is ongelofelijk, Yes levert in 1 jaar 2 giga albums af. Direct bij de opener “Roundabout” wordt al een stukje muziek neergezet als geen ander. Alle leden van Yes schitteren in dit nummer. Jon Anderson met zijn ijle zang. Chris Squire met een hoofdrol op basgitaar. Steve Howe op gitaar en met Jon Anderson verantwoordelijk voor deze compositie. Rick Wakeman is geweldig op het orgel en drummen kan Bill Bruford natuurlijk als geen ander. Waar ik ook helemaal van smelt is bij muziek als van “Mood for a Day”. Prachtige Spaanse gitaar klanken! Een mooie opmaat voor het geweld van “Heart of the Sunrise”. De bas van Chris Squire zet het nummer in vlam en Steve Howe gooit nog wat olie op het vuur. Wat een prachtig ritmisch geweld.

Zonder beschreven historie, maar daarom niet minder mooi

Luister	Beach Boys – Surf’s Up	In het 10e jaar van het bestaan van de Beachboys wordt het 17e(!) album opgeleverd. Hoe kan je met zoveel albums toch creatief blijven? Daar zorgt de band zelf voor door de dynamische verhoudingen binnen de groep. Dit album is min of meer aan de hand van Carl Wilson gemaakt in plaats van door Brian Wilson. De sfeer van de muziek is minder “luchtig”, de teksten scherper. Nog steeds sterke Beach Boys waardige muziek, maar echt wel een variatie op het thema. Sterk voorbeeld is “Student Demonstration Time”, een nummer wat me vanaf de eerste keer luisteren erg raakte. Wat een energie en wat een opzwepend nummer is het. In eerste instantie wilde ik niet geloven dat het van de Beachboys was, maar de elementen zitten er echt wel in. Een prachtig nummer van een heel mooi apart Beachboys album.
Luister	Canned Heat & John Lee Hooker – Hooker ‘N Heat	Dit album laat aan het begin een stukje studio conversatie horen. Dit is de introductie van een album welke je zou kunnen zien als een onaf product door dit soort dingen, maar het is de tip van de sluier. Dit album laat Canned Heat & John Lee Hooker horen in de ruimte waarin ze spelen, waardoor de dynamiek en interactie tussen de muzikanten bewaard is gebleven. Een ontzettend waardevolle documentatie van de muziek die ze beide zo mooi kunnen maken. Dit is zo genieten! Het klinkt alsof je er bij zit in de studio. Het maakt mij niet uit welk nummer ze spelen, het gevoel er bij te maakt is al genoeg. Dit komt trouwens ook door de zang van John Lee Hooker, dat mag niet onvermeld blijven.
Luister	Deep Purple – Fireball	Om het album Fireball van Deep Purple kon niemand beging jaren 70 meer heen. Niet iedereen was zich daar overigens van bewust. Het geluid van de startende elektro motor gevogld door de het drummen werd vaak als een soort tune of leader gebruikt op radio en TV zonder dat je daar die uitleg bij kreeg. Het nummer Fireball is een van de topcreaties van Deep Purple en dus een zeer krachtige opener van het album. Het laat horen wat een ongelofelijke muzikanten er achter deze hardrock band schuilen. Het album staat vol met Deep Purple hoogtepunten en bijzondere creaties zoals bijvoorbeeld “Anyone’s Daughter”. Je kan het bijna een ballade noemen, het is in ieder geval een staaltje veelzijdigheid van de band. Met “The Mule” wordt aan de verwachtingen voldaan. Met nogmaals de drums Ian Paice in een hoofdrol.
Luister	Genesis – Nursery Cryme	Het eerste album van wat voor mij de beste genesis samenstelling blijkt te zijn. Tony Banks op Hammond orgel en Mellotron, Mike Rutherford op de bas, Peter Gabriel voor de lead vocalen, Steve Hackett op de elektrische gitaar en 12 snarige gitaar en Phil Collins op de drums. Elk garant voor muzikaal vakmanschap en in staat elkaar op te stuwen naar iconische symfonische muziek composities. “The Musical Box” bijvoorbeeld is een klassieker geworden tijdens optredens. “The Return of the Giant Hogweed” is ook zo’n typisch Genesis nummer met hoekige ritmes, tempowisselingen en geweldige breaks. Genesis blinkt uit in de lange composities waarin als het ware (wonderlijke) verhalen verteld kunnen worden, “The Fountain of Salmacis” is er ook zo een. Als je van de mellotron houdt, dit is er dan eentje om te horen.
Luister	Ten Years After – A Space In Time	En weer een goed album van Ten Years After, ook een band met een flinke productie. Dit album is iets experimenteler en minder op de pure rock akkoorden gericht. Dat is goed te horen op “Here They Come”. Met het prachtnummer “I’d Love To Change The World” gaan ze nog wat verder. De samenzang in combinatie met de hoge gitaarklanken is echt wat anders. “Once There Was A Time” is bijna konky tonk, maar wel erg prettig luisteren. “Let The Sky Fall” is zo’n beetje het mooiste nummer van het album. Dat gitaarloopje en de break liggen me heel goed.
Luister	Uriah Heep – Look At Yourself	Om “Look At Yourself” kom ik ook niet heen. Uriah Heep gaat weer helemaal uit hun dak op het orgel en de zang van David Byron. Een gouden combinatie. Het titelnummer is geweldig. Waar het me echt om te doen is, is “July Morning”, 10 minuten kippenvel. Met ook ruimte voor veel gitaarwerk van Mick Box. De dynamiek van is nummer is geweldig in z’n soort. De rustige stukken zijn een pracht, het gevoel weer te gaan scheuren nog mooier. In de jaren 70 kwam er een beweging op gang die zich afkeerde van lange solo’s. Ik heb er nog steeds de pest over in als ik naar “July Morning” luister. Je moet inmiddels 50 jaar in de muziekhistorie gaan graven om dit soort mooie dingen te horen. Weg met afkeur in de popjournalistiek. Alleen schrijven over dingen die je mooi vind. Pak bijvoorbeeld “Shadows of grief” er nog even bij. Bijna 9 minuten plezier.