Album Selectie 1968

Album Selectie 1968

De individuele albums selecties zijn opgedeeld in:

Albums met een link naar een album met een review of een link naar een beschreven album historie (albums van voor 2014)
Zonder review of beschreven historie, maar daarom niet minder mooi

Albums met een review of historie

Luister	Collectors – The Collectors	Het album wat de 1967 en de jaren 60 samenvat is dit naamloze album van The Collectors. Direct als het 1e nummer klinkt wordt je aan de hand van “What Is Love” meegenomen naar een andere tijd. Dit is werkelijk prachtige muziek. Elk nummer houdt dat gevoel vast en bouwt aan die andere wereld. Op kant 1 eindigend in de climax van ” One Act Play”. Op kant 2 wordt alles nog een keer samengevat met de “What Love (Suite)”, niet voor niets een suite, want dit stuk duurt 20 minuten. Als er 1 nummer is wat het leven samenvat dan is het wel de “What Love (Suite)”. In pracht en praal, maar ook in verdriet en pijn. Met een saxofoon solo die kippenvel blijft oproepen, ook 50 jaar later. (Het doorluisteren wordt beloond.)
Luister	Cuby + Blizzards – Trippin’ Thru’ A Midnight Blues	Cuby+Blizzards blijven verbazen met hun blues interpretaties, maar ook met hun eigen nummers. “Down The Road” is geweldig en zou zo in Mississippi-delta geschreven kunnen zijn. “Window Of My Eyes” raakt wat mij betreft de hemel aan, zo ongelofelijk mooi. Grappig, nu kan ik de stijl van Herman Brood horen “Trippin’ Thru’ A Midnight Blues”. “Big Blue-Eyed Girl” is weer echt Harry Muskee, wat een stem. Wat een album weer.
Luister	Fleetwood Mac – Mr. Wonderful	Fleetwood mac nummer 2, maar Het 2e album van Fleetwood Mac gaat door waar het vorige album stopt. Schitterende blues nummers met Peter Green en Jeremy Spencer in de hoofdrol. Het wordt live in de studio gespeeld en dat maakt de sfeer van het album bijzonder. De uitschietende composities “Dust My Broom” en “Doctor Brown” zijn echter niet van het duo. Dat is opvallend. Maar we weten al dat we ons daar voor de toekomst geen zorgen over hoeven maken.

Zonder beschreven historie, maar daarom niet minder mooi

Luister	B.B. King – Lucille	Het album start met het verhaal over Lucille, de gitaar van BB King. Een nummer welk mij bij de eerste keer horen direct bij de keel greep. We hebben het dus over de blues zoals B.B. King die speelt, met blazers en georkestreerd, maar met altijd Lucille en de heerlijke stem van B.B. King in de hoofdrol. Die op de rustige en puntige B.B. King wijze bespeeld wordt. Genieten dus.
Luister	Beatles – White album	Hoe kan je een monument als het naamloze album van de Beatles bekend als “The White Album” eer aan doen in een korte beschrijving? Gewoon maar loslaten en schrijven? De gekozen eenvoud van het nieuwe album is een haast onmogelijke doorontwikkeling na het uitbundige “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” en uiteindelijk toch een verdieping in hun creativiteit, muzikale horizon, de aanpak in de studio en de mogelijkheden om alles te maken wat je bedacht hebt. Het leidt tot uitspattingen in vele ondenkbare muzikale richtingen, maar ook een soort meereizen op gedachtes van de band in de variëteit in onderwerpen die bezongen worden. Zelfs het uitputtende proces van het maken van het album gedreven door hun ambitie om muziek te maken hoor je in de muziek. Dan krijg je naast de “normaal” prachtige Beatles muziek ook een kroeg meezinger als “Ob-La-Di, Ob-La-Da”. Een elegant nummer als “Piggies” met een hoofdrol voor de klavecimbel. Een filmische “country” song als “Rocky Raccoon”. Uitbundige gekkigheid als “Why Dont We Do It In The Road”. Een fantastische uitspatting als “Helter Skelter”. Heerlijke meligheid als “Revolution 1”. Nog verder van huis met de music hall stijl van “Honey Pie”. En als het echt niet gekker kan “Revolution 9”. Om vervolgens herboren met een slaapliedje als “Good Night” afscheid te nemen om de wereld ademloos achter te laten. Zoiets.
Luister	Big Brother and the Holding Company – Cheap Thrills	Hoewel een studio album krijg je de indruk naar een optreden de luisteren. Die indruk wordt versterkt door ook het album te openen met een live aankondiging, maar het is dus echt een studio album. Het album is op een heel mooie natuurlijke manier opgenomen. De ster is zangeres Janis Joplin, die optimaal begeleid wordt in de psychedelische blues rock muziek van het album. De expressieve zang van Janis Joplin is ongekend. Het maakt het luisteren van de muziek bijna een religieuze ervaring.
Luister	Canned Heat – Boogie With Canned Heat	Ja, Boogie is het woord wat bij Canned heat past als beschrijving van hun muziek. Blues, rock, lichte psychedelica, maar vooral Canned Heat ‘boogiet’ vooral. In de tijd van flower power en psychedelische muziek bougiet Canned Heat rustig door op hun 2e album. Hoogtepunt en exemplarisch is hun single “On The Road Again”. Er straalt ook gezelligheid af van hun muziek, een band die plezier heeft in wat ze doen. Ze spelen “live” in de studio met een passie alsof ze ergens aan het optreden zijn. Dit hoor je goed in “Marie Laveau” en het uitgesponnen “Fried Hockey Boogie”.
Luister	Canned Heat – Livin The Blues	Deze dubbel LP bevat 3 nummers van zo’n 20 minuten en een aantal kortere nummers, waaronder het immer vrolijke “Going Up The Country”. Ook bekend van de Woodstock film. Het nummer “Childhood’s End” krijgt een eervolle vermelding vanwege het gebruik van de mondharp. In die tijd werd het nog wel eens gebruikt, maar ik kan geen modern album noemen waar het instrument nog wordt gebruikt. De laatste 2 nummer zijn Refried Boogie Part 1 en 2, die samen 40 minuten duren. Canned Heat ten voeten uit en inderdaad livin the blues.
Luister	Collectors – The Collectors	Het album wat de 1967 en de jaren 60 samenvat is dit naamloze album van The Collectors. Direct als het 1e nummer klinkt wordt je aan de hand van “What Is Love” meegenomen naar een andere tijd. Dit is werkelijk prachtige muziek. Elk nummer houdt dat gevoel vast en bouwt aan die andere wereld. Op kant 1 eindigend in de climax van ” One Act Play”. Op kant 2 wordt alles nog een keer samengevat met de “What Love (Suite)”, niet voor niets een suite, want dit stuk duurt 20 minuten. Als er 1 nummer is wat het leven samenvat dan is het wel de “What Love (Suite)”. In pracht en praal, maar ook in verdriet en pijn. Met een saxofoon solo die kippenvel blijft oproepen, ook 50 jaar later. (Het doorluisteren wordt beloond.)
Luister	Cream – Wheels Of Fire	“Wheels Of Fire” opent met “White Room”, ook zo’n onmetelijk mooi nummer van de Cream. Alleen hierom is het album een aanbeveling. Op de hoes na, die vind ik echt lelijk. De muziek is gelukkig niet zwart-wit. Mooie bonus zijn de 4 live-nummers waarmee het album eindigt. Dit had ik willen meemaken, maar ja, minstens 10 jaar te laat geboren.
Luister	Creedence Clearwater Revival – Creedence Clearwater Revival	De golf van fatastische debuten is nog niet over. Het tijdperk Creedence Clearwater Revival is aangebroken. In een periode van een paar jaar domineerden ze de hitlijsten met de ene na de andere fantastische single. Echt een enorme stroom singles en albums. “I Put A Spell On You” of “Suzie Q.” zouden voldoende aanwijzing moeten zijn voor dit debuut.
Luister	Cuby + Blizzards – Trippin’ Thru’ A Midnight Blues	Cuby+Blizzards blijven verbazen met hun blues interpretaties, maar ook met hun eigen nummers. “Down The Road” is geweldig en zou zo in Mississippi-delta geschreven kunnen zijn. “Window Of My Eyes” raakt wat mij betreft de hemel aan, zo ongelofelijk mooi. Grappig, nu kan ik de stijl van Herman Brood horen “Trippin’ Thru’ A Midnight Blues”. “Big Blue-Eyed Girl” is weer echt Harry Muskee, wat een stem. Wat een album weer.
Luister	Doors – The Soft Parade	De Doors en met name Jim Morrison gaan door met provoceren en verbazen en zijn daarmee een belangrijke component van de tijd. De muziek wordt iets minder toegankelijk, maar blijft tijdloos. “Touch Me” laat nog het oude pakkende geluid horen, “Shaman’s Blues” drijft al wat af, “Runnin’ Blue” wordt op momenten wel heel jazzy. Ik denk dat “The Soft Parade” vooral het staat van de Doors op dat moment laat horen. Dit gaat alle kanten op, van wilde voordracht naar gezapige samenzang naar de puur opwindende Doors muziek.
Luister	Doors – Waiting for the Sun	Het 3e Doors album trekt de lijn door, maar het toestenwerk van Ray Manzarek maken het album extra mooi. Bijna elk nummer wordt extra bijzonder onder de toetsen klanken. Minder herkenbaar misschien, maar een pracht voorbeeld is “Hello, I Love You”. Of “Not To Touch The Earth”, de mystieke toetsen klanken maken meteen de sfeer. In “The Unknown Soldier” gebeurt dat nog een keer. Ik vind het zo mooi! Naast de zang et cetera, maar het is ook iets wat de Doors maakt wat het is.
Luister	Eric Burdon & The Animals – The Twain Shall Meet	Naast Woodstock was er nog een beroemd festival, 2 jaar eerder kwam de flower power op gang onder andere door het Monterey festival. Het wordt als openingsnummer bezongen door Eric Burdon. Hij heeft de Animals inmiddels op sleeptouw genomen richting psychedelische muziek. De klasse van Eric Burdon als componist en zanger is heel duidelijk op dit album. Elk nummer is de moeite waard. “Orange And Red Beams” is een uitschieter, net als het anti oorlogs lied “Sky Pilot”. “All Is One” is bijzonder, onder andere door het mooi toepassen van een doedelzak.
Luister	Fleetwood Mac – Fleetwood Mac	Op het album Fleetwood Mac, ook wel Peter Green’s Fleetwood Mac genoemd, wordt het voor mij echte Fleetwood Mac, dus Peter Green geluid, voor het eerst hoorbaar op een album. De zang wordt nog gedeeld met Jeremy Spencer, maar dat is geen afbreuk. Ze zijn beide heel fijne zangers. Het fantastische “My Heart Beat Like a Hammer” laat Jeremy Spencer horen. “Long Grey Mare” heeft Peter Green op zang, maar hij schittert ook op de mondharmonica. “Shake Your Moneymaker” is een fantastisch swingend nummer met Jeremy Spencer. “Looking for Somebody” is een parel wat weer door Pter Green gezongen wordt. En dat is nog maar kant 1, het gaat zo maar door. Wat een ongelofelijk debuut weer dit jaar.
Luister	Fleetwood Mac – Mr. Wonderful	Fleetwood mac nummer 2, maar Het 2e album van Fleetwood Mac gaat door waar het vorige album stopt. Schitterende blues nummers met Peter Green en Jeremy Spencer in de hoofdrol. Het wordt live in de studio gespeeld en dat maakt de sfeer van het album bijzonder. De uitschietende composities “Dust My Broom” en “Doctor Brown” zijn echter niet van het duo. Dat is opvallend. Maar we weten al dat we ons daar voor de toekomst geen zorgen over hoeven maken.
Luister	Iron Butterfly – In-A-Gadda-Da-Vida	Weer zo’n iconische plaat. Waarschijnlijk het 1e album waar ik kennis van kreeg doordat het me aangeraden werd op de basisschool. Het moest iets gruwelijk fantastisch zijn die drumsolo. Toch raad ik aan eerst de sfeer op te doen met de losse nummers op kant A van de LP. Heel goeie muziek met een super impressie van de tijd waarin het gemaakt is. Vervolgens is kant B met alleen het nummer “In-A-Gadda-Da-Vida” een fantastische beleving. Niet alleen het drummen, de compositie als geheel, de gitaar solo’s en de zang, het is allemaal fantastisch.
Luister	Jan Akkerman – Talent For Sale	Na de Hunters maakt Jan Akkerman al een soloplaat voor hij verder gaat in Focus. Het zijn vooral cover die hij een Jan Akkerman uitvoering geeft, dus op gitaar “naspeelt” en zo een zo goed als nieuw nummer laat horen. De Jan Akkerman sound, met de typische Jan Akkerman gitaar vervorming is al aanwezig en direct te horen in het openingsnummer “Bags Groove”. Prachtig! Nog zo’n voorbeeld is “Slim Jenkin’s Place”. Op “Mercy Mercy Mercy” laat hij wat van z’n enorme vingervlugheid horen. Het album staat vol met heerlijke gitaarstukken inclusief een aparte stereo versie van “Green Onions”. Ik vind het indrukwekkend dat hij al in 1968 zo’n volwassen album heeft gemaakt, wat je nu op kan zetten zonder gedateerd te zijn.
Luister	Jeff Beck – Truth	Een andere gitaargigant in wording is Jeff Beck. Hij heeft op dat moment al ervaring opgedaan in de Yardbirds, maar komt nu met een soloalbum. Al klinkt dat solo wat vreemd als je weet dat Rod Stewart en Ronnie Wood meespelen. De zang van Rod Stewart is werkelijk geweldig en maakt naast het gitaarspel van Jeff Beck dit album af. De meeste nummers zijn blues covers, maar 3 werden ook samen met Rod Stewart geschreven. Niet de minste nummers, luister maar naar “Rock My Plimsoul” en “Blues De Luxe”.
Luister	Jefferson Airplane – Crown of Creation	Jefferson Airplane levert nog een top-album met psychedelische muziek af. Het opent met “Lather”, waardoor je direct in een andere ongemakkelijk vreemde maar ook verstrengelende wereld wordt getrokken. De verhoudingen in de band verdiepen zich en de cover “Triad” wordt op een prachtige manier gebracht. Het titelnummer “Crown Of Creation” is prachtig, net als “The House At Pooneil Corners”. Een mooie samenvatting van het album.
Luister	Jimi Hendrix – Electric Ladyland	Het ultime album van Jimi Hendrix, een dubbel LP vol machtige nummers. “Voodoo Chile”, “Gypsy Eyes”, “Burning Of The Midnight Lamp”, het orchestrale werkstuk “1983…(A Merman I Should Turn To Be)”, de magistrale cover van “All Along The Watchtower” en als dat nog niet genoeg is wordt na 30 seconden wel overweldigd door “Voodoo Child (Slight Return)”. En dat was het dan, meer studio albums kwamen er niet door de veel te vroege dood van Jimi Hendrix. Na het beluisteren van dit album weet wat een verlies dat is voor de muziek.
Luister	Moody Blues – In Search Of The Lost Chord	Nieuwe experimenten van de Moody Blues leiden tot een album met een georkestreerd geluid met de mellotron en samenzang, en door de vele instrumenten die door de band bespeeld worden. “Ride My See-Saw” is een mooi voorbeeld. Het albums luistert als een verhaal, een avontuur wat zich afspeelt. “Legend of a Mind” is prachtig nummer met alles wat de muziek van de Moody Blues zo mooi maakt. Jammer dat het klinkt alsof je door een dikke wollen deken luistert.
Luister	Pink Floyd – A Saucerful Of Secrets	Het overgangsalbum met betrekking tot Syd Barrett en David Gilmoure, ook meer een Pink Floyd als geheel der delen. Het album waarop het experimentele karakter van Pink Floyd in de vorm van echt experimentele muziek tot uiting komt. “Remember A Day” zet de toon, om vervolgens aan de hand van Roger Waters tot oneindige hoogten gebracht te worden met het voor mij epische nummer “Set The Controls For The Heart Of The Sun”. (Al geeft ik de uitgesponnen versie op ” Live At Pompeii” nog weer de voorkeur.) “A Saucerful Of Secrets” is het meest onaardse nummer, maar mist daardoor helaas wat glans. “See-Saw” heeft dat weer wel om vervolgens voor de laatste keer de “geniale gekte” van Syd Barrett te laten horen in “Jugband Blues”.
Luister	Rolling Stones – Beggars Banquet	Sommige albums zijn al de moeite waard door 1 nummer, in dit geval het “literaire” “Sympathy For The Devil”. Een van de topnummers van de Rolling Stones. Ook “Street Fighting Man” is een prachtig nummer. De rest van het album valt voor mij op door het fijne gitaarspel van Keith Richards. Op elk nummer speelt dit een grote “mooi en interessant makende” rol. Bijvoorbeeld op “Jigsaw Puzzle”, waar hij slide gitaar speelt. Een van de beste albums van de Rolling Stones!
Luister	Simon & Garfunkel – Bookends	Bookends is ook een Simon & Garfunkel aanrader. Ik hoor verfijning in de muziek en de composities, bijna tere muziek. Bijvoorbeeld met “America”, in alles een heel mooi nummer. Of het terugkerende “Bookends Theme (Reprise)”. Het mega vrolijke “Mrs. Robinson (From The Motion Picture “The Graduate”)” maakt je aan het zingen. Speelse melodieën ook, dat is ook wel een kracht.
Luister	Steppenwolf – Steppenwolf	Het Steppenwolf album van Steppenwolf staat voor mij synoniem aan de film “Easy Rider”. Niet dat alle nummers van het album in de film gebruikt worden, maar “Born To Be Wild” en “The Pusher” wel. De film had nooit zo’n grote indruk gemaakt als deze muziek niet gebruikt was. Maar het album is meer dan deze geweldige nummers, het is een constant niveau van erg mooie blues rock en psychedelische rockmuziek. De uitvoering van “Hootchie Kootchie Man” mag er ook zijn. Ik ben ook wel erg een fan van de elektrische Wurlitzer piano die vaak te horen is. The “The Ostrich” is ook zo’n mooi voorbeeld.
Luister	Ten Years After – Undead	In de 2e helft van de jaren 60 werden de live-albums populair. “Undead” is er ook zo een. Het album heeft wel 3 gezichten, vooral een jazzy deel, een blues deel, “Spider In Your Web” en het ultieme rock ’n roll deel van het 6,5 minuut durende “I’m Going Home”. Dus het kan zijn dat een deel niet zo bevalt. “I’m Going Home” moet dan alles goed maken, voor mij in ieder geval wel.
Luister	Ten Years After – Stonedhenge	Waar de jazz invloeden op het live album “Undead” me nog niet zo goed lagen, is Ten Years After nu in staat een mix van rock, jazz, psychedelica en blues te maken die onweerstaanbaar is. “Hear Me Calling” grijpt me bij de lurven met het heerlijke ritme. “A Sad Song” sleept je ook mee op een emotionele tour. Op “No Title” wordt je heen en weer geslingerd door de met zorg gekozen stijlen. Een zeer gevarieerd album, met zo goed als alleen maar hoogtepunten.