Album Selectie 1970 – Home

Album Selectie 1970

De individuele albums selecties zijn opgedeeld in:

Albums met een link naar een album met een review of een link naar een beschreven album historie (albums van voor 2014)
Zonder review of beschreven historie, maar daarom niet minder mooi

Albums met een review of historie

Luister	Dorus – Geef me de ruimte	Dan moet je opeens een introductie bij een album schrijven omdat ook Hanzel z’n (onverwachte) bijdragen heeft gedaan aan de site. Lastig, want ik ken het album totaal niet. Wel is er grote waardering voor de muziek van Dorus die ik wel ken. Bijvoorbeeld “In De Hemel Is Geen Bier” een leuke relativerende verhandeling/loflied over bier. Het album is een mooi voorbeeld van de staat van de Nederlandse muziek in 1970. De opname klinkt zeer gedateerd qua productie, maar ook mooi door de open opname en de typische orkestratie van die tijd.
Luister	Led Zeppelin – Led Zeppelin III	Led Zeppelin dendert door en levert een derde top album af. “Immigrant Song” klapt er meteen in met heerlijke hardrock. Dan wordt er evn gas teruggenomen om ongelofelijk sterk terug te komen met snerpende blues rock in het lang uitgesponnen “Since I’ve Been Loving You”. Daarna worden nieuwe stijlen uitgeprobeerd en is Led Zeppelin niet meer een pure hardrock band, maar een zeer veelzijdige band met prachtige muzikale vondsten. Mocht je nog niet weten wat stomp is voor muziek, laat je dan maar eens meevoeren op “Bron-Y-Aur Stomp”. Heerlijk! De bewerking van “Hats Off To (Roy) Harper” is er ook een waarin de grootsheid van Led Zeppelin zwaar in doorklinkt. De stem van Robert Plant hakt er, ligt vervormd, ook weer in.
Luister	Santana – Abraxas	Hoewel Latijns Amerikaanse muziek niet m’n eerste keuze is, wordt het een heel andere zaak als de gitaarpartijen je bij de keel grijpen. Carlos Santana bezit de kunst en vaardigheid de muziek zo te mixen dat het geweldige rock muziek wordt. Een geweldige uitvoering van “Black Magic Woman” te spelen, die evenaart met het Fleetwood Mac origineel. Het moet echt van de gitaarklanken komen, zoals de scheurende gitaar bij voorbeeld op “Mother’s Daughter”. Onbetwist hoogtepunt en als track alleen al de moeite van het aanschaffen van het album waard is “Samba Pa Ti”. Dit overtreft alles, dit stijgt boven alles uit, de ijle zeer gevoelige gitaarklanken, de zachte percussie en een overheerlijk Hammond orgel. Dit is buitengewoon mooi!
Luister	Supersister – Present From Nancy	Bijzonder goede muziek uit Nederland. Het debuut van Supersister is er meteen een van wereldklasse. Progressieve (jazz) rock op een ludieke en unieke wijze. Direct bij de “Introduction” wordt je de Supersister wereld ingetrokken. De drum voert de melodie aan, gitaar en piano vullen aan en worden langzaam overgenomen door de dwarsfluit van Sacha van Geest. Dan gaat het echt los, de ene wending na de andere, de ene break na de andere. Supersister muziek verveelt nooit. Robert Jan Stips is de grote componist van het viertal en bespeelt de toetsen instrumenten en/of zingt. Misschien draait het nummer “11/8” je dol, maar ik vind het werkelijk super. De overgang naar de mooie rustige dwarsfluit van “Dreaming Wheelwhile” is van een zalvende kwaliteit. De geniale gekte van de band is mooi te horen in “Corporation Combo Boys”. Alles komt samen in “Dona Nobis Pacem”. Hoe hou je 8 minuten de aandacht vast onder deze bijzondere titel?
Luister	Sweet Smoke – Just A Poke	Weer een heel andere vorm van psychedelische rock en prog rock is het album “Just A Poke”. Het komt mij heel jazzy over, maar wie heeft de zeggenschap over genres en muziekstijlen in deze wereld? Het genieten van deze muziek was eerst voorbehouden aan feesten die tot het ochtendgloren doorgingen. Later bleek het ook overdag in een nuchtere toestand een bijzondere beleving. Twee nummers, feitelijk kant A en kant B, met ontzettend groovende muziek. Ik ken geen andere plaat die in de buurt komt van deze muziek stijl. Het is een ding op zichzelf. Waarschijnlijk moet je het eerst een paar keer horen om het gevoel te krijgen. Daarna laat het je nooit meer los.

Zonder beschreven historie, maar daarom niet minder mooi

Luister	Beatles – Let It Be	Aan al het moois komt een eind. De creativiteitsvulkaan van de Beatles is niet vol te houden, resulterend in een bij elkaar geraapt album. Door de onderlinge spanningen is het niet meer mogelijk om een echt gezamenlijk album te maken. “Across the Universe” ademt nog de “echte” Beatles schoonheid en perfectie. Het nummer “Let It Be” klinkt dan wellicht toevallig als een roep om het allemaal los te laten. Het schijnt niet zo te zijn, maar om er een album titel van te maken? Wel een fantastisch nummer, dus misschien is het zo simpel. “The Long and Winding Road” is weer van een onwerkelijke Beatles pracht. “Get Back” als laatste nummer. Toeval of het gevoel dat er al iets hersteld moet worden? Speculaties, maar feit is dat het hier ophoudt. Eeuwig zonde!
Luister	Canned Heat – ’70 Concert Recorded Live In Europe	Een stomend live album zoals alleen Canned Heat dat brengt. Vol met stuwende en rockende bougie. Met Alan Wilson onder andere op de mondharmonica, voordat hij later dat jaar overleed. Zelfs de rustige passages als in “Pulling Hair Blues” hebben die drive en dat doorleefde gevoel. “London Blues” is ook prachtig, mede door de kenmerkende zang van Bob Hite. Dat “schorretje” is misschien wel het mooiste wat ik ken. Ooit bekend geworden door het prachtige “On the Road Again”. Enig minpuntje is dat het voelt alsof het album te snel afgelopen is.
Luister	Cat Stevens – Mona Bone Jakon	Het album opent met “Lady D’Arbanville”, een wonderlijk nummer. Het vreemde tokkelende begin overgaand en de zongen woorden “My Lady D’Arbanville” zijn voldoende om me in andere sferen te brengen. Op de een of andere manier is dit heel emotioneel voor me. Prachtig! Cat Stevens doet compositie technisch dingen die iets mooi maken. Niet dat ik ze kan isoleren, maar het luisteren naar zijn muziek is een weldadige beleving van “gekke dingen”. Laat ik het maar zo noemen. Voor zijn tijd vast enorm vernieuwend, maar nergens zo terug te lezen in de kritieken. “Katmandu” is ook zo’n oorwurm. Misschien is het de kracht van de simpele, kale mooi gezongen nummers.
Luister	Creedence Clearwater Revival – Cosmo’s Factory	De CCR trein dendert door. Ook het vijfde album is heel sterk. “Ramble Tamble” omschrijft goed het heerlijke gevoel bij de CCR muziek. Het ritme, de rock, de scheurende zang van John Fogerty. Een geweldig recept wat niet verveelt. Luister maar naar “Travelin’ Band” of “Run Through the Jungle”. “Up Around the Bend” is tevens een kneiter van een hit en terecht. De sfeer is melancholisch in “Who’ll Stop the Rain”, een andere kant van CCR, maar net zo sterk. “Long as I Can See the Light” is ook zo’n sterke ballad. Ik moet nog even terug naar “I Heard It Through the Grapevine”. Deze cover is zo sterk! Ik ken meerdere uitvoeringen, maar deze spant de kroon, gedragen door die heerlijke bas.
Luister	Crosby, Stills, Nash & Young – Déjà Vu	Er zijn weinig albums die zo’n rode draad in m’n leven zijn zonder dat ik het album zelf had. Ja, ik hoorde vaak die mooie nummers en altijd kwam die muziek weer in m’n leven op allerlei plaatsen en momenten. Er was kennelijk een heel brede waardering voor deze muziek en het kwam heel vaak op de radio lang of op TV. Mede door hun optreden op Woodstock. Pas toen de CD’s in de uitverkoop gingen doordat het streamen opkwam nam ik de stap om er toch maar 1 in huis te halen. Dan ga je pas echt luisteren en worden die herinneringen aan de muziek opeens emotionele herinneringen. Zo kan de waardering groeien tot een niet te missen album in de pophistorie. Het geluid van de gitaren in de opener “Carry On”, gevolgd door hun fraaie samenzang, wat statement! Ook nu (2026) voel ik de twijfel en wanhoop in “Almost Cut My Hair”. Is, gaat deze mooie tijd (flowerpower) dan echt voorbij? De weemoed blijft, dat kan ik je vertellen. “Woodstock” is van Joni Mitchell, maar zeer krachtig neergezet, wat een ervaring moet dat geweest zijn. “Déjà Vu” dan, met de prachtige “improvisatie’ als intro, alleen daarom al. Het vermoedelijk meest gespeelde nummer van het album is “Our House” een zo lief nummer over mensen die van elkaar houden en van het leven genieten. Te mooi voor verliefden en wat mij betreft een heel mooie relativering. “4 + 20” heeft ook die eenvoudige schoonheid die blijvend is. Echt een klassieker.
Luister	Deep Purple – Deep Purple In Rock	Dat is dit mooi ben gaan vinden is voor 80% door m’n buurjongen (Nico RIP) gekomen ergens begin jaren 70. Die zette het regelmatig (hard) op en dan wist ik niet waar ik het zoeken moest. Wat een herrie! Of toch niet? Wat een indrukwekkende hoes. Dat moet toch iets zijn. De rest is gekomen doordat “Child in Time” een heruitgave kreeg in 1975, omdat het nummer 1 stond in de top 100 van dat jaar. Het duurde nog een paar luisterbeurten, maar toen was de waardering ook definitief. Zo is de CD er gekomen en met elke luisterbeurt groeide de waardering. En die groeit nog steeds anno 2026. Nu bijna 50 jaar verder hoor je steeds meer dat dit een unieke band was met unieke muziek. De eerst echte “Hard Rock” muziek gemaakt door stuk voor stuk fantastische muzikanten. Met de ongeëvenaarde stem van Ian Gillan.
Luister	Earth and Fire – Earth and Fire	Het jaar van het debuut van Earth and Fire, voor mij een van de grootste superbands van Nederland. De eerste release laat de sound van Earth and Fire horen, maar nog niet de conceptuele aanpak van de latere albums. De gebroeders Koerts zorgen wel al voor bijna alle composities, “Wild and Exciting”, “Twilight Dreamer”, “Ruby Is the One”, “Vivid Shady Land”, “21st Century Show”, “Love Quivers”, ze laten het mooie Earth & Fire geluid horen met de stem van Jerney Kaagman als honing op de muziek. Een perfecte combinatie van de kunst van het schrijven, de kunst van het spelen en een wonderlijk mooie stem. In een iets andere akoestische setting in “What’s Your Name”, maar daarmee ook wonderschoon.
Luister	Emerson, Lake & Palmer – Emerson, Lake & Palmer	Ook 1970 kent een groot aantal geweldige debuten, “Emerson, Lake & Palmer” is er een van. Dit album heb ik aangeschaft vanwege het nummer “Lucky Man”. De single heeft me in m’n jeugd zo vaak verbaasd en verpletterd als het op de radio kwam. Wat een bizar mooi nummer! Maar daar bleef het eigenlijk bij tot ik door Hanzel midden jaren 70 kennismaakte met “Pictures at an Exhibition” uit 1971. Toen kwan de waardering voor de klassieke aanpak van de muziek, de krachtige (Hammond)orgelpartijen en de fantastische stemmen van Keith Emerson en Greg Lake. Wat een powermuziek is dit! Dus het debuutalbum kwam er ook en blijkt naast “Lucky Man” ook geweldige muziek te hebben. “The Barbarian” knalt er op z’n ELP’s in. Maar er is ook mooie dromerige jazzy muziek zoals “Take a Pebble”. Toch veer ik dan weer op als het stevige “Knife-Edge” begint. Op “The Three Fates” knalt het er ook weer in met een heftig kerkorgel. Geen muziek om na een keer spelen mee te zingen, maar stukje bij beetje gaat het uiteindelijk wel onder je huid zitten.
Luister	Focus – In And Out Of Focus	En dan het debuut van Focus, een band met de grootheden Thijs van Leer en Jan Akkerman. Verwarrend is dat het album ook uitgebracht is als “Focus Plays Focus”. En dat “House Of The King” pas latere releases toegevoegd is. De grote hit van die tijd en gelukkig later toegevoegd. Maar eerst weer terug naar het openingsnummer, “Focus (Vocal)”. Een langzaam nummer, bijna iets voor in de kerk, maar toch ijzersterk. Een van de vele composities van Thijs van Leer. Met “Anonymus” wordt een staaltje “klassieke” muziek afgeleverd. Deze keer schrijft Jan Akkerman ook mee. Rockt het daarom meer, ik vermoed het. De variaties vliegen je om de oren, de dwarsfluit rockt zich een weg naast piano en gitaar, het is een bijna “chaotisch” geheel van solo’s en riffs en toch o zo mooi. Een super aanloop naar het meer tot popsong gecondenseerde “House of the King”. Klassiek en rock gemixt in een zo lekker doorgaande eindeloze solo op fluit en gitaar. Absoluut een hoogstandje. Hierna volgt “Happy Nightmare (Mescaline)”, een compleet andere richting in muziek, een dromerig jazzy door bassist Martijn Dresden gezongen stuk. Een weergaloze combinatie en weer bijzonder mooi. De composities van Focus zijn bijzonder, ook in “Why Dream” hoor je weer iets nieuws van een hogere orde. Een onverwachte uitwerking op het gemoed van de samenstelling van het geheel. Tsja. “Focus (Instrumental)” gaat nog eens door op de ingeslagen weg met een hoofdrol voor de gitaar van Jan Akkerman en de dwarsfluit van Thijs Van Leer. Heerlijk van uitgesponnen over 10 minuten. Super!
Luister	Genesis – Trespass	Geen debuut, maar het 2e album, Genesis begint vorm te krijgen. De zang van Peter Gabriel in de hoofdrol. De muziek een mooi voorbeeld van symphonische rock. Complexe lange nummers, veel gitaar, maar ook heel bepalend toetsenwerk van Tony Banks. Elk nummer is een sterke compositie en heeft een eigen verhaal en sprekende identiteit, zoals het gevarieerde “Stagnation”. Op “Dusk” is nog duidelijk de gitaar van Anthony Phillips te horen, hij verliet hierna de band. Mooi is ook het gebruik van de Mellotron op het album, die klank maakt toch veel muziek mooi. Uiteindelijk werd “spectakel stuk” “The Knife” het meest gewaardeerde nummer van het album en is live veel gespeeld.
Luister	James Gang – Rides Again	Ooit heb ik deze muziek op een cassette gehad en ik luisterede er graag naar. De cassette is kennelijk verloren gegaan voor de muziek zich in m’n geheugen vastgezet had. Tot ik bij een kringloop de CD zag liggen. He, dit ken ik toch? En ja hoor, daar gingen de sluiers. Waarom was ik dit vergeten? Dit is hartstikke mooie muziek! De band lijkt breed in de vergetelheid te zijn geraakt terwijl Joe Walsh erop zingt en gitaar speelt. Vreemd, ik hou van de stem van Joe Walsh en z’n gitaarspel is natuurlijk wereld beroemd. Je wordt niet zomaar voor The Eagles gevraagd (1975). “The Bomber (Medley)” vind ik een prachtig nummer. “There I Go Again” heeft een heel leuke fijne zanglijn, “Ashes The Rain And I” heeft een heel mooi gitaar thema wat mooi uitgewerkt wordt naar een climax. De perfecte afsluiter van het album.
Luister	John Lennon – Plastic Ono Band	Het eerste soloalbum van John Lennon opent met een enorme harte kreet, “Mother”. Nogal een heftige binnenkomer. Gevolgd door het luchtig positieve “Hold On” met prachtig gitaarwerk. Het 4e nummer is “Working Class Hero” een ultiem mooi en waarachtig nummer. Wat een tekst wat een kracht en eeuwigheidswaarde straalt dit uit. Jammer dat de opname hoorbaar uit 2 delen bestaat. In “Love” uit hij zijn liefde voor Yoko Ono op een mooie simpele wijze. In “Well Well Well” horen we de geweldige rocker in John Lennon. Jammer dat hij zich weinig bekommerde om de opname kwaliteit, hij was de studio waarschijnlijk meer dan zat. Zelfs de “Ultimate Mix” klinkt zeer beperkt.
Luister	King Crimson – In the Wake of Poseidon	Het 2e meesterwerk van King Crimson. De muziek slingert van zeer liefelijk naar zeer wild. Waar vele liefelijke nummers me absoluut niet raken is de wijze waarop King Crimson dit vorm geeft er een die me diep raakt. Mede door de geweldige stem van Greg Lake. Robert Fripp is de man die later het blijvende genie achter King Crimson blijkt te zijn. Hij speelt niet alleen gitaar op “In the Wake of Poseidon”, maar bespeelt ook weergaloos de mellotron. Wat een fantastische klanken kan je daar toch mee maken. Elk nummer van het album is een meesterwerk qua compositie. “Cadence And Cascade” is zo’n nummer wat van die lieflijke schoonheid straalt, deze keer met de stem van Gordon Haskell. Voor mij is King Crimson uniek in dit soort jazzy rustige nummers. Een van de weinige King Crimson singles is “Cat Food”. Meteen wel een die maanden op nummer had moeten staan als het aan mij lag. Geweldig dus. “Peace An End” wordt weer even de hemel aangeraakt.
Luister	McCartney – McCartney	Ook Paul McCartney levert in 1970 een solo debuut af. Een zeer verzorgd album met fantastische McCartney liedjes. De eerste die me dieper dan diep raakt is “That Would Be Something”. Niet goed verklaarbaar. Dit moet je tot je laten komen zonder er over na te denken. Het ritme, de klanken, de intonaties, het doet me echt wat. Het gaat over in “Valentine Day”, wat ook die magische kwaliteiten heeft. Hier is wel de gitaar aan te wijzen als zeer smakelijk. “Junk” doet aan “Yesterday” en “Blackbird” denken door de intense schoonheid van de muziek. Om flink tranen bij te laten. De volgende topper is “Man We Was Lonely”, een verwijzing naar het einde van de Beatles. Erg mooi en treurig. De McCartney draad wordt weer opgepakt met het o zo lekker rockende “Oo You”. Als je eenmaal zover bent gekomen met naar dit album te luisteren zou het bij je op kunnen komen dat je eigenlijk naar het volgende geniale album van de Beatles luistert. Ik in ieder geval wel en het nummer “Momma Miss America” illustreert dit voor mij nog eens. En dan moet “Maybe I’m Amazed” nog komen. Het mooiste nummer van het album.
Luister	Moody Blues – A Question Of Balance	Je kan ook een verhaal van je album, een album met een thema maken, dan kom je in de wereld van de Moody Blues terecht. Wat is de betekenis van het leven, de wereld? Moelijk genoeg, maar een inspiratiebron voor een nummer als “Question”. Tsja, dan sta je toch wel even sprakeloos. Het geheel is een mooi, typisch Moody Blues album met ook het beschouwende “Melancholy Man”. De melancholie is hier niet van de lucht, dus, ja, o zo mooi.
Luister	Simon & Garfunkel – Bridge Over Troubled Water	Heb je net over een geniaal album geschreven moet je switchen naar een volgende “Bridge Over Troubled Water”. Het is gewoon niet te bevatten wat er allemaal met stemmen en muziekinstrumenten gemaakt kan worden. Het titelnummer is groots, met de diepe lading en heerlijke uithalen. Een geweldige meezinger. Hoe anders is de sfeer dan op “El Condor Pasa”, met de panfluit. En toch werkt het fantastisch. Nog een moodswing met de harte zeer over “Cecilia”. Wie voelt het niet? “The Boxer” raakt weer andere emoties, weer op indrukwekkende wijze. De muzikale kwaliteiten van dit duo lijken oneindig te zijn.
Luister	Supertramp – Supertramp	Voordat Supertramp een grote popband werd waren er al 2 heel goede albums gemaakt. Iets anders van smaak dan bijvoorbeeld “Crime Of The Century”, maar ook erg goed. Meer folk en een beetje prog rock met hetzelfde orgel en dezelfde mooie stemmen. “Surely” is een heel korte maar opener, maar een hele mooie introductie naar de muziek. De echt mooie Supertramp sfeer is te horen in “And I Am Not Like Other Birds Of Prey”, prachtig voorbeeld van de folk en prog rock mix. Iets steviger wordt het op “Maybe I’m a Beggar”, een mooi opgezet muziekstuk. Wat toch ook de latere kwaliteit van Supertramp is geworden. Hoewel meer nummers de moeite waard zijn nog even aandacht voor “Surely”. Het nummer lijkt afgelopen, maar gaat dan op een prachtige manier op orgel nog even instrumentaal door. Hoewel niet vaak zo gezien, voor mij is dit al een groots debuut.
Luister	Uriah Heep – Very ‘Eavy, Very ‘Umble	Het zoveelste debuut in die jaren die er in hakt. “Very ‘Eavy, Very ‘Umble” laat een muziekstijl horen die ongekend heftig is en als de oorsprong van metal gezien wordt. Net als Deep Purple in eerste instantie niet zo m’n ding (ik was bij het uitkomen 10 jaar oud), maar in m’n omgeving kwam ik steeds in aanraking met Uriah heep en dat heeft langzaam z’n werk gedaan. Nu zie ik “Gypsy” als een grootse klassieker, eerder hard rock dan metal, met het fantastisch scheurende orgel van Ken Hensley. Wat een enorme debuut single ook! Toch is er ook blues te horen bij Uriah Heep, het nummer “Lucy Blues” laat horen dat er meer is dan “herrie” maken met een orgel. Nu klinkt datzelfde orgel juist fantastisch swingend. De stem van David Byron is ook bepalend voor het Uriah Heep geluid. Zijn uithalen zijn een bijzondere attractie in de Heep muziek.