ALBUM SELECTIE 2018: “DRAAITAFEL” BESPREEKWEEK Q2

Bericht delen:
Share

Albums(s) uit de "Bespreekweek":

12-4-2018

Beth Hart & Joe Bonamassa - Black Coffee:

Beth Hart en Joe Bonamassa zijn al een bekend en succesvol gelegenheidsduo. Samen hebben ze al een aantal producties op hun naam staan. Vooral de bijdrage van Beth Hart maakt hun samenwerking bijzonder. Ik kan geen andere vrouw noemen die zich zo thuis voelt in de bluesrock als Beth Hart.

Ze kan niet alleen goed zingen, maar hoeft niet veel moeite te doen om de bijbehorende gevoelens op te roepen die bij het zingen van dit genre horen. Ze kan putten uit haar eigen levensloop. Zoveel wordt erg duidelijk na het zien van de reportage in Top 2000 à Gogo.

Beth Hart heeft de stem, Joe Bonamassa is de gitaar virtuoos, is een enorme kenner van het Bluesrock idioom en maakt van elke song een bluesrock kraker. Voor "Black Coffee" wordt er geput uit het materiaal van bijvoorbeeld: Ike Turner en Tina Turner,  Lucinda Williams of Jerry Leiber en Mike Stoller. De argeloze luisteraar zou daar geen enkele aanleiding voor hebben om dat te vermoeden. 

Voor mij is dit album de beste en mooiste samenwerking van hen tot nu toe. De impact van de stem van Beth Hart is groter lijkt het, de songs zijn zeer krachtig en lekker stevig, rocken als een gek. De toevoeging van blazers maakt de sound nog indringender.

Af en toe wordt er gas teruggenomen en schitteren de subtiliteiten en dus het vakmanschap van het duo en de band. Het luistert overigens alsof je bij een groot orkest zit. Het gevolg van het creëren van een perfect gemodelleerd geluidsbeeld. De ingrediënten samen maken dat er een ongelofelijke drive in deze muziek zit, met het titelnummer als lichtend voorbeeld. Een prachtige plaat ook om je te meten met Beth Hart en lekker mee te brullen. 

25-4-2018

Ben Harper And Charlie Musselwhite- No Mercy In This Land:

Ja, er wordt nog fantastische blues gemaakt in 2018. Nieuwe blues, geen flauwe kopie van het oude werk van B.B. KingHowling Wolf of Muddy Waters. De samenwerking van Ben Harper en Charlie Musselwhite heeft 5 jaar na "Get Up!" en nieuw juweeltje opgeleverd.

De blues op "No Mercy In This Land" is voorzien van een stevige ondertoon, voornamelijk aan de hand van de (vaak slide-) gitaar van Ben Harper en een stevige bas.

De balans wordt rechtgetrokken door de partijen met de vele mondharmonica's uit het assortiment van Charlie Musselwhite. Te gekke muziek en uniek voor deze tijd.

Toch is het ook de zang van Ben Harper die indruk maakt, vooral in ballades als "Nothing At All". Er zit vuur in deze man, dat hoor je op dit album, maar live is dat een sensatie. Het pasgeleden meegemaakte concert heeft bij mij een diepe indruk achter gelaten, mede door het hoorbare en zichtbare vuur in Ben Harper als hij "All That Matters Now" zingt.

Hoewel dit een review is van het album "No Mercy In This Land" zou ik liever spreken van de aankondiging van een klassieker.

16-5-2018

Sean Christopher - Yonder:

De muziek van Sean Christopher valt in de categorie oorwurmen, maar dan positief. Zodra ik dit album in de "Draaitafel-shuffle" opgenomen had werd m'n aandacht voortdurend getrokken als ik de muziek van "Yonder" hoorde. Dit kwam door de klank van de stem van Sean Christopher, maar vooral ook de klanken van z'n flamenco gitaar.

Hoewel de muziek af en toe naar het Top 40 genre neigt, is het eigen genoeg om voor mij interessant te zijn. Het sterkst zijn de nummers waar z'n teksten op de voorgrond staan "Don't Panic", "Lazarus", "Zanzibar" en ook het begin van "Asphalt". Heel sterk zijn de flows in de muziek, de "lange" stukken op de flamenco gitaar, dat is echt genieten.

Voor een debuutalbum is dit al een geweldige CD. Als je weet dat alle instrumenten door Sean Christopher zelf bespeeld zijn dan is dat heel indrukwekkend. Als je dan ook nog zelf voor de opnames en productie gezorgd hebt begint het beeld van een multitalent te ontstaan.

Een grote kwaliteit van het album is de klank en het klankbeeld. Ik beloof veel luistergenot voor wie daar gevoelig voor is.

O ja, voor wie daardoor geïnsprireerd raakt, de opener van het album, "A Thousand Hues", is als single al heel succesvol. "Everything" heeft ook al zo'n historie vanuit een commercial. Wat ik leuk vind is dat Sean Christopher gewoon uit Nederland komt.

18-4-2018

Bløf - Aan:

Een nieuw Bløf album waar ik heel enthousiast over ben is al weer een tijdje geleden. Na de albums 'Oktober' (2008) en "April" (2009) kon ik de aansluiting niet helemaal meer vinden. Wat ik op die albums hoorde vind ik nu weer terug op "Aan". Dan doel ik op de mooie arrangementen, mooie teksten en heel veel sfeer.

Het begint meteen al heel goed met "Zachtjes Zingen". De tekst wordt mooi gedragen door de muziek, met vervreemdende maar toch ook zo beeldende teksten als in de beste nummers van Bløf. Toch klinkt alles anders, maar door de zang van Pascal Jacobs is het toch een typisch Bløf nummer. Een mooi voorbeeld van hoe een diep gekoesterde wens in muziek gevat kan worden.

Met "Ego" is het typische rockbandgeluid van Bløf weer volop aanwezig. Het nummer blinkt uit doordat de tekst weer van de hoogste Bløf kwaliteit is en ik me er toevallig heel goed in kan verplaatsen...

De koek is nog niet op, het hele album straalt vernieuwing uit. "Hierheen" wil ik toch ook nog even noemen. Qua muziek worden hier totaal nieuwe Bløf elementen gebruikt. De bas pompt een zwaar dance ritme en die wordt doorsneden door een fraaie hoge vrouwenstem en de prachtige stem van Pascal Jacobs. Weer een voorbeeld van de geweldige ontwikkeling en creativiteit die Bløf op dit album laat horen.

Alle lof dus voor de kwaliteit van dit nieuwe album. Om heerlijk op mee te zingen, je fantasie te laten gaan over de teksten of puur te genieten van het spel van Bløf en hoe dat geregistreerd is in de studio(s).

2-5-2018

Sumie - Lost in Light:

Als je je al zo lang op de "Draaitafel" handhaaft als Sumie moet er iets aan de hand zijn. Er moet sprake zijn van mooie muziek, maar ook van een zekere bescheidenheid of onopvallendheid. Waarom komt dit album niet weken eerder aan de beurt?

Dat is te verklaren uit de bescheiden vorm waarin de muziek gebracht wordt. Er staan stuk voor stuk hele mooie liedjes op, maar allemaal met heel veel terughoudendheid gezongen. Nergens wordt er een stemverheffing of luide aanzet gebruikt om ergens nadruk op te leggen. Het tempo van de muziek is traag en zelfs de wendingen in de melodieën gaan geleidelijk.

De kracht van de subtiliteit wordt gezocht en vergroot met de lieflijke stem van Sumie. Een album om geleidelijk aan te ontdekken en tot je door te laten dringen.

23-5-2018

Colin EdwinRobert Jürjendal - Another World:

Er zijn van die muzikanten die niets verkeerd kunnen doen in de muziek, althans zo lijkt het. In ieder geval is elk album waar ze aan meewerken op z'n minst interessant. Als 2 van die giganten samen komen wordt het spannend.

Hoe gaat dat samen? Er zijn teveel voorbeelden dat zo'n supergroep/combinatie tot niets leidt. Zo is dat niet gegaan bij Colin Edwin en Robert Jürjendal. "Another World" is echt een mooi album. Het wordt prog rock genoemd, maar de typering prog ambient misstaat de composities ook niet.

Naast de genoemde heren speelt de trompet van Ian Dixon een belangrijke rol. Het trompetgeluid is de kers op de taart van het basspel van Colin Edwin en het bijzondere gitaarspel van Robert Jürjendal. Heel veel van de sfeer van het album komt van de ijle tonen van de trompet.

Voor mij is deze muziek een eenvoudig inkoppertje. Dat dit niet voor iedereen geldt snap ik, daar komt het prog aspect van deze muziek aan de orde. Er is niet echt sprake van melodieën, meer van structuren en lichte rock motieven. Alles wat muziek onvoorspelbaar en interessant maakt, maar niet aantrekkelijk als je meezingers zoekt. Gezongen wordt er überhaupt niet.

6-6-2018

Arild Andersen - If You Look Far Enough:

De contrabas van Arild Andersen staat in de hoofdrol op dit album. Op zich al een instrument met een hoge musicaliteit. Op "If You Look Far Enough" wordt hij daarbij ook nog eens superieur begeleid door Ralph Towner, Audun Kleive en Nana Vasconcelos. 

Deze uit jazz geboren muziek vind ik toegankelijker dan je op basis van de jazz indicatie zou verwachten. Er wordt af en toe wel gespeeld met ritmes en melodieën, maar nooit op een onverteerbare manier. De composities zijn juist eerder smaakvol en fijnzinnig te noemen. 

Daar waar de bas aan de orde komt worden de oren gestreeld met de basklanken die schijnbaar moeiteloos voorzien worden van aaibaarheid en iets wat ik maar "oorsmeer" zal noemen. Maar dan in de meest positieve zin. De samenhang tussen wat de instrumenten spelen is bijzonder groot. Iets wat ik aan het jazz professionalisme toeschrijf.

Het album is al uit 1993, de tijd dat ik meer met kinderen, sport en werk bezig was dan met muziek. Ik beschouw Arild Andersen daarom als een van de kadootjes die horen bij de hobby die CD-SCORE heet. Z'n oeuvre is indrukwekkend, dus een nieuwe ontdekkingstocht kan van beginnen.

Tidal:

Spotify:

Hits: 10

Bericht delen:
Share
Share