The Kik, Het Park (Hoorn, 3-12-2016)

Als ik niet door m'n vrouw naar "De Beste Zangers van Nederland" was gaan kijken hadden we de deze heerlijke avond met The Kik vast gemist. Dan had ik vast gezegd dat het leuke muziek is, maar dat ik liever een beatgroep echt uit de sixties hoor. Ondanks de duidelijke voorkeur voor de Beatles bij The Kik.

Het optreden van Dave von Raven in de genoemde show (De Beste Zangers Van Nederland Seizoen 6) heeft dit voorkomen. Zijn vertolkingen van Engelstalige hits in het Nederlands waren indrukwekkend. Z'n kwaliteiten als tekstschrijver overduidelijk. We hebben erg genoten van "Wat Je Achter Liet (Rolling in The Deep"), "De Waarheid (The Truth)", maar met name toch het Beatles nummer "Geen Rooie Cent (Can't Buy Me Love)". De kracht van het nummer werd geëvenaard met de teksten van Dave von Raven.

Met dat in het achterhoofd ging ik verder minimaal voorbereid naar dit optreden. Vlak voor de mannen het toneel opklommen hoorde ik dat de show "Met De Deur In Huis" heette. Toch wel nieuwsgierig geworden wachtte ik af. Slapstick muziek, ah ja, dan zie ik "Met de Deur In Huis" er wel van komen. De humor is er vanaf de eerste tel, de band samen is leuk, maar Dave von Raven steelt daarin toch de show. 

the-kik-in-het-park-in-hoorn-3-12-2016-10Op het toneel staan deuren waardoor de beïnvloeders van The Kik achter elkaar "binnen komen". Als eerste de Beatles natuurlijk, dat geeft meteen een goed gevoel. Het eerste gespeelde nummer gaat echter over Bach. Meteen een stukje heerlijke muziek, goed gezongen, goed gespeeld en heel goed verstaanbaar. Wat leuk! Dit is heel erg genieten en er komt ook nog een stukje Nederlandse cultuur voorbij die bijna vergeten is.

Heel vermakelijk was het stukje over het leggen van de klemtoon in teksten. Direct daarna werd er verhaald over een optreden hier in de buurt in Hoogwoud, waarbij de klemtoon op "hoog" werd gelegd. Dat doen Westfriezen dus niet, hier wordt Hoogwoud met de klemtoon op woud uitgesproken. Het veroorzaakte direct veel hilariteit onder het publiek en werd uiteindelijk opgepikt door gitarist Arjan Spies. Dit zullen ze niet snel meer vergeten!

Zonder de hele show weg te willen geven heb ik heel erg genoten the-kik-in-het-park-in-hoorn-3-12-2016-6van de humor, de The Kik muziek (van Arjan Spies en Dave von Walraven), de interactie met het publiek, de vertellingen, het hele beeld op het toneel. Ook niet te vergeten, Paul Zoontjes die achter z'n toetsen als soort Mr. Bean z'n eigen kleine show had en op zeer vermakelijke wijze meeleefde en af en toe z'n eigen bepalende muzikale bijdrages had.

Toch geeft de doorslag dat het de hele avond muziek op hoog niveau was. Het klonk fantastisch en de muzikanten speelden goed. Ook Nederlandstalige beatmuziek muziek kan dus heel mooi zijn. Daar ben ik nu pas, tijdens deze live show, van overtuigd geraakt.

the-kik-in-het-park-in-hoorn-3-12-2016-2Nu weet ik ook wie The Kik zijn, heb ik een beeld hoe het ze sinds 2011 vergaan is. In de toekomst zal ik met veel waardering naar de hele band kijken en luisteren. Bij het naar huis gaan kwamen we buiten langs een rokende Dave von Raven en bassist Marcel Groenewegen. We bedankten ze nog even voor de heerlijke avond. Direct kregen we een heel vriendelijke reactie en dat ze blij waren met onze komst. Leuk!

 

Madeleine Peyroux Paradiso (2-12-2016)

Je moet ook wel een eens gokje wagen. Soms heb je geen duidelijke verwachtingen van een concert maar wil je de muziek die je kent ook live eens meemaken. 

Sinds "Standing on the Rooftop" (2011) ben ik overtuigd van de kwaliteit van de muziek van Madeleine Peyroux. Of dat live ook wat zou zijn, ik twijfelde wel een beetje, het is toch geen genre om een feestje te bouwen. Even vergetend dat hier een zeer ervaren live artiest staat welke ook jaren straatmuzikant is geweest. Doorslag gaf het feit dat ik verwachtte dat m'n vrouw dit heel mooi zou vinden. Kunnen we fijn samen op pad.

madeleine-peyroux-paradiso-2-12-2016-5Lekker de werkweek afsluitend met een hapje en een drankje kwamen we daarna ruim op tijd aan bij Paradiso. We stonden zelfs helemaal vooraan in de rij. Ook wel eens leuk om de rij achter je te zien groeien.

We wisten al dat er deze keer stoelen in Paradiso zouden staan. Een primeur voor mij, dat dat nog eens een keer zou gebeuren. Toch iets anders dan de roemruchte jaren 80 punktijd beelden, toen het interieur ook heel anders toonde.

Uiteindelijk was het tijd voor de muziek en kwam het drietal op. Madeleine Peyroux, Jon Herington op elektrische gitaar en Barak Mori op contrabas. Wat was Madeleine Peyroux onrustig in het begin, ze leek niet lekker te zitten en het zingen wilde ook niet aldoor helemaal lukken. Leuk was dat ze heel erg haar best deed om img_5497ons in het Nederlands toe te spreken.

Dat lukt heel goed aan de hand van haar fonetisch opgestelde spiekbriefje. Dus reageerde het publiek ook in het Nederlands. Ze vond het duidelijk jammer dat ze daar dan niet op in kon gaan.

Al doende begon de sfeer zich toch op te bouwen en kon ik al snel een hoogtepunt noteren: "Tango till they're sore". Erg mooi neergezet zo met z'n drieën. De combinatie zang, akoestische en elektrische gitaar en contrabas klinken wonderschoon. Het jazzy gitaarspel van Jon Herington is onberispelijk en heel sfeervol. Barak Mori legt een heerlijk ritme neer met de contrabas. De stembuigingen van Madeleine Peyroux trekken je de tekst van het nummer in. Ze is opvallend goed te verstaan. Mooi hoor! Roep ik voor het eerst die avond.

Opvallend is ook de humor van Madeleine Peyroux, onder andere naar voren komend in het "If The Sea Was Whiskey". Wat een leuk nummer is dat! Dit is het stadium dat we van het ene mooie lied naar het andere gaan. De betovering begint te werken, ik luister ademloos. Bij de eerste noten van "Gettin Better" springt m'n hart op, Hé dat is toch van? Juist, er wordt een heel mooie vertolking neergezet. De innemende persoonlijkheid Madeleine Peyroux brengt het nummer met veel intentie en mimiek. Erg leuk!

madeleine-peyroux-paradiso-2-12-2016-12Van af hier is elk nummer een genot om mee te maken. De zaal luistert steeds aandachtiger, normaal zou je zeggen dat je een speld kon horen vallen, maar vanavond zijn het vooral de plastic drinkbekers die je over de grond hoort gaan. En de luchtbehandeling speelt ook met een eentonig deuntje mee. Toch weet de muziek zich staande te houden, ondanks of dankzij het minimale volume is de intensiteit zeer hoog. Ik zit met volle concentratie te luisteren en te genieten.

"Agua de Beber" wordt ingezet, een nummer wat de meesten zullen kennen van Astrud Gilberto uit 1965. Zo Mooi! Dat ik dit live nog eens in zo'n mooie uitvoering zou horen. Een cadeautje!

We beseffen het nog niet maar het gaat richting het eind van het optreden.  Opeens staan ze op en verlaten onder een geweldig applaus even het podium. Het succes lijkt ze verrassen. Niet lang daarna zijn ze weer terug, het publiek gaat tevreden zitten. Helaas nog maar 2, niet geplande of herkende, nummers. Ze sloot in zangtekst af met een zin die eindigde op "heaven". Ja, dat was het, hemels! Een top avond voor ons beide. Mooi hoor!

 

Setlist:

(Getting Some) Fun Out of Life  (Dreamland 1996)

I'm All Right (Half the Perfect World 2006)

Bird On The Wire (The Blue Room 2013)

Tango till they're sore (Secular Hymns 2016)

Hello Babe (Secular Hymns 2016)

If The Sea Was Whiskey (Secular Hymns 2016)

Our Lady Of Pigalle (Bare Bones 2008)

Hard Times Come Again No More (Secular Hymns 2016)

Gettin Better (Beatles: Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band 1967)

Don't Wait Too Long (Careless Love 2004)

J'ai deux amours (Got You on My Mind 2004) / New Orleans Hop Scop Blues (George W. Thomas 1916) / Trampin (Secular Hymns 2016)

Don't Cry Baby (Careless Love 2004)

Shout Sister Shout (Secular Hymns 2016)

Everything I Do Gonh Be Funky (from Now On) (Secular Hymns 2016)

More Time (Secular Hymns 2016)

Je Cherche un Homme (Eartha Kitt 1955)

Agua de Beber (Antônio Carlos Jobim 1963)

Dance Me To The End Of Love (Careless Love 2004)

Keep me in your heart for a while (Warren Zevon 2003)

 

Encore:

...?

...?

 

 

“DRAAITAFEL” BESPREEKWEEK 30-11-2016

Het Aanbod

Welke muziek vind je deze week onder de wekelijkse aankondiging “"Draaitafel" bespreekweek", wat zijn de overblijvers na selectie van het aanbod?

Er zijn na een week "snoeien" ook deze week nog steeds veel overblijvers. Ik had echt het idee dat ik het me deze keer wat makkelijker had gemaakt door heel streng te zijn. 13 nieuwe albums die na een week nog op de "draaitafel" mogen blijven moet ik maar als normaal gaan zien. Het geeft gewoon aan dat er heel veel goede muziek gemaakt wordt.

Al werd ik wel verrast door een 4-tal goede albums die van voor 2015 bleken te zijn. Daarover zo meteen meer. De ontdekkingsreis gaat ondertussen door. Het aandeel ambient/elektronische muziek blijft onveranderd groot. Daar heb ik in deze fase van m'n muziek-leven een behoorlijk zwak voor.

Ik vraag me vaak af of ik daar niet te makkelijk in ben, of ik in dit genre juist strenger zou moeten zijn omdat het geluid niet door de artiest zelf gemaakt wordt.

Dat kan ik dus niet, juist in dit genre geniet ik heel erg van het geluid en de geluiden. Het beelden scheppen met geluid boeit me in hoge mate en dat is toch een genre waarin vooral elektronische instrumenten gebruikt worden. Of je komt in het schemergebied tussen klassiek en pop. Ook dat vind ik vaak heel mooi en biedt nog heel veel expressie mogelijkheden.

De Opvaller(s)

Maar welke muziek heeft zich de afgelopen week dan echt onderscheiden en gemanifesteerd als "Hé, dat is echt lekker om naar te luisteren?".

nils-petter-molvaer-buoyancyNils Petter Molvaer - Buoyancy:

De Noorse duizenpoot Nils Petter Molvaer brengt al zo'n 20 jaar solo-albums uit en ik had er geen idee van.

Voor mij weer een voorbeeld van de beperktheid van de hedendaagse media. Alleen door actief en intensief naar muziek op zoek te gaan ben ik op deze muziek gestuit. Is het van geen niveau dan snap ik dat, maar wat op dit album te horen is, is muziek van de hoogste orde. Het uitbrengen van dit album zou op alle voorpagina's moeten staan en in alle talkshows ten gehore gebracht moeten worden.

Ik zal het opvatten als een geboden kans om zelf met de loftrompet te schallen. Letterlijk ook, want Nils Petter Molvaer bespeelt de trompet die op veel van de nummers te horen is. Prachtig! De wijze van spelen heeft veel overeenkomsten met die van Jon Hassel op " Fourth World, Vol. 1: Possible Musics". Een manier die me zeer raakt, op deze wijze vind ik een trompet bepalend voor de sfeer en bepalend voor het genot van het luisteren.

Het klinkt alsof er met veel lucht gespeeld wordt en het knappe van dit album is dat de andere instrumenten ook met een soort "lucht" spelen. Deze instrumentale muziek bevat de prachtigste sfeerbeelden, in bijna elk nummer gemaakt uit de balans tussen het trompetgeluid en de andere instrumenten. Fantastisch! Bij geen enkel nummer hoor ik duidelijke associaties met andere composities vanuit de structuur of door loopjes. Heel bijzonder!

Er is echter wel een maar, een reden waarom ik dit bijna niet ontdekt had. Het eerste nummer "Ras Mohammed" gaat gepaard met heel hoge, zeer indringende gierende geluiden, misschien zelfs wel van de trompet, waar ik naar van wordt. Een enorme onbegrijpelijke hobbel dwars voor de ingang van het met schilderachtige trompet versierde hemelrijk "Buoyancy".

sinoia-caves-%e2%80%8e-beyond-the-black-rainbowSinoia Caves ‎– Beyond The Black Rainbow:

Al uit 2014, maar toch aan m'n aandacht ontsnapt. Telkens als ik nummers van het album hoor krijg ik flashbacks uit een roemrijk verleden van de elektronische muziek. Niet direct naar artiesten, maar naar het genre. De muziek is heel apart en daarom juist niet aan een artiest van vroeger verbonden.

Ik had gezien dat er een relatie was met een Sound Track (OST) en kon al snel bevestigen dat de muziek daar echt bij hoort. De hoesafbeelding is vreemd, waarschijnlijk ook een verwijzing naar de film. Het beeld sluit ook aan bij de spanning die in de muziek zit.

Het geheel klopt, maar zo zijn er meer. Dat beeld veranderde toen ik een stukje van Pitchfork las: "For his second release as Sinoia Caves, Black Mountain's Jeremy Schmidt has rearranged his work on the score for the cult sci-fi film Beyond the Black Rainbow to craft a work that alludes to the movie but should work for people who’ve never even heard of the film. Schmidt seems to have composed this music based on hazy memories of old soundtracks, with sly nods to John Carpenter and Goblin, Jan Hammer and Jon McCallum."

Dan vallen veel puzzelstukjes in elkaar en maakt het verhaal achter de muziek de muziek nog veel interessanter om naar te luisteren.

Ook heel opvallend is dat Goblin genoemd wordt. Wie kent dat nog? Een band welke ik ken ook in relatie tot filmmuziek, een griezelfilm. De titelsong van het album "Profondo Rosso" (1975) is een van m'n all-time favorites. (Nog niet op CD-SCORE beschreven omdat het maar om 1 goed nummer gaat, maar wie weet ooit nog eens.)

De lading die deze muziek van zichzelf al heeft is heel heftig geworden voor mij. Inmiddels kan ik deze muziek niet meer horen zonder te denken aan een van de meest angstige momenten die ik ooit op basis van "griezel TV" meegemaakt heb. Een TV serie met muziek van Pink Floyd overigens. Helaas weet ik niet waar ik op dat moment naar keek, daar was ik te klein voor. De muziek heb ik later wel herkend als die van het Pink Floyd album "Meddle".

En zo komt er opeens van alles bij elkaar. Luister ook eens en kijk wat er gebeurt en lees ook even het stukje over Sinoia Caves op Bandcamp.