Tagarchief: Rainbow Serpent

“DRAAITAFEL” BESPREEKWEEK 19-10-2016

Share

Het Aanbod

Welke muziek vind je deze week onder de wekelijkse aankondiging “"Draaitafel" bespreekweek", wat zijn de overblijvers na selectie van het aanbod?

Nogal veel, het is niet gelukt om strenger m'n keuze te maken. Met als gevolg 15 nieuwe albums, 8 die-hards en maar liefst 15 albums van voor 2015. Juist die groep heeft me de afgelopen week veel bezig gehouden. Er zit zoveel mooie muziek bij.

De net ontdekte Deleyaman heeft nog veel meer moois gemaakt, zoals b.v.  "Fourth, Part One" uit 2009. En 2 mooie samenwerkingsalbums van Ian Boddy,  "Caged" uit 2000 en "EC12" uit 2014. De elektronische muziek lijkt een bijna onuitputtelijke bron van heerlijke muziek te worden. Of even helemaal terug naar de oertijd van popmuziek, de muziek van Jacques Brel mag er ook zijn, luister maar eens naar "Grand Jacques" uit 1955. Het klink heel behoorlijk voor zo'n oude opname. 

Max Richter heeft sinds 2008 al veel onontdekte albums gemaakt. Ook betrapte ik mezelf er op dat ik de oude Fleetwood Mac muziek prachtig vind, maar dat ik nagelaten had om het "solo" materiaal van Peter Green te beluisteren. "In The Skies" is de eerste ontdekking uit zijn oeuvre. En dan hebben we het nog niet eens over nog deze schitterende muziek uit de oudheid van de popmuziek gehad: Ray Charles met z'n gelijknamige album uit 1957. De man is te vroeg geboren, maar heeft waarschijnlijk velen de ogen geopend. Hier ben ik nog niet klaar mee, deze blijft nog wel even meedraaien.

De Opvaller(s)

Maar welke muziek heeft zich de afgelopen week dan echt onderscheiden en gemanifesteerd als "Hé, dat is echt lekker om naar te luisteren?".

centrozoon-the-scent-of-crash-and-burncentrozoon - The scent of crash and burn (EP):

Markus Reuter en Bernhard Wöstheinrich zijn al gevestigde namen voor CD-SCORE. De band samenstelling centrozoon was bij mij nog onbekend. Bij het luisteren van deze muziek ben ik weer eens blij met m'n nieuwsgierigheid. Dit is weer een pareltje. Slechts een EP, maar parels zijn ook niet groot toch?

De muziek is minder elektronisch dan ik zou verwachten, met name de percussie maakt dat het meer "algemeen" klinkt. Daarnaast maakt de zang van Tim Bowness dat het geheel een heel eigen geluid krijgt. Met een soort heesheid en een fluister-achtige zang wordt de aandacht naar de teksten getrokken. Niet dat ik die al helemaal ken, maar van wat ik wel versta klinkt het als een mooi indringend persoonlijk verhaal.

De EP is een heel fijn muzikaal verhaal met veel spanningsmomenten. Stukjes muziek met ingehouden "adem". Composities met moeilijk definieerbare maar duidelijk merkbare lading. Muziek die voortdurend nieuwe verwachtingen en behoefte aan meer opwekt.

rainbow-serpent-voyagerRainbow Serpent - Voyager:

Een ander "oudje", er is net een re-release uitgebracht, is "Voyager" van Rainbow Serpent. Ik was al eerder muziek van hen tegengekomen die me goed beviel. Destijds miste ik naast de prima elektronische klanken vooral iets extra's waarmee ze zich onderscheiden van de vroegere meesters van de Berlin School. Dat vind ik dus wel in dit album.

Het begint al bij het eerste nummer. Dat klinkt als de podium muziek van een beroemde goochelaar. Een indrukwekkende start. Daarna worden de nummers gekenmerkt door een leidend instrument. Het wordt niet genoemd als instrument, maar b.v. het geluid wat veel op een didgeridoo lijkt geeft veel sfeer en spanning.

De positieve sfeer is ook wat de muziek anders maakt dan b.v. Klaus Schulze of Tangerine Dream, zonder te vervallen in "niemadallerigheid". De klanken zelf zijn een genot om naar te luisteren en de composities maken dat het interessant blijft. Ik sta achter de re-release. Dit mag niet in de vergetelheid raken.

Share